Była ciemna, cicha noc, kiedy Lena, Dawid i Bartek zdecydowali się wejść do starej kamienicy przy ulicy Krętej. Miejsce owiane było złą sławą, ale przecież to właśnie w takich miejscach najczęściej rodzą się przygody, a oni nie bali się tak łatwo. Przekroczyli próg, czując, jak chłód przeszywa ich aż do kości. Pod stopami skrzypiały spróchniałe deski. Lena pierwsza wyjęła latarkę i skierowała światło na ściany pokryte złuszczałą farbą. Dawid, zwykle najodważniejszy, dziwnie milczał. „Może znajdziemy coś ciekawego”, rzucił nerwowo. Bartek ścisnął telefon — wiedział, że jeśli ktoś dowie się o ich wyprawie, będą mieli kłopoty. Kiedy przeszli długi korytarz, przed nimi ukazały się stare, zabite deskami drzwi. Zza nich dolatywał dziwny, rytmiczny szept, który zdawał się być raz cichy, raz natarczywy. Lena poczuła ścisk w żołądku, Dawid cały się spiął, a Bartek nie umiał oderwać wzroku od klamki pokrytej pajęczynami. — Też to słyszycie? — zapytał głucho Dawid. Nikt nie odpowiedział — ich oddechy splatały się z narastającym napięciem, a każdy czuł coś innego: Lena niepokój, Dawid złość na własny strach, Bartek zaciekawienie zmieszane z gęsią skórką na karku. Szept zza drzwi nagle przybrał na sile. Drzwi lekko zadrżały. W powietrzu czuć było mieszankę emocji i tajemnicy, która czekała po drugiej stronie. Lena wyciągnęła rękę do klamki…