Metaliczny błysk statku „Odyseja” odbijał się od wiecznego mroku przestrzeni kosmicznej. Na mostku kapitan Lena Zaręba przeglądała odczyty, a cała załoga – komandor Mikołaj Bajda, inżynierka Wera Oniszczenko i astrobiolog Maksymilian Cichy – z zapartym tchem wypatrywała sygnałów życia z nowo odkrytej planety. Znajdowali się w odległej mgławicy Rho-Tau, gdzie ludzkie stopy jeszcze nigdy nie stanęły. Gdy „Odyseja” zbliżała się do nieznanego globu, dziwne impulsy zaczęły mieszać się z systemami pokładowymi. Komunikatory szalały, komputery nagle wyświetlały zakodowane wiadomości, których nie rozpoznawała żadna ziemska technologia. – Coś tu jest, Lena – szeptał Maks, próbując rozszyfrować tajemnicze sygnały. – Te dane... wyglądają, jakby ktoś próbował się z nami skontaktować, ale nie korzysta z żadnego znanego alfabetu. Nagle na panoramicznym ekranie pojawiła się wirująca sekwencja symboli, błyszczących na fioletowo-złoto. Wera szybko zorientowała się, że symbole układają się w niepowtarzalny rytm – jakby ktoś mrugał do nich z powierzchni planety. Odczyty atmosferycze wskazywały, że planeta jest nie tylko zamieszkała, ale i aktywna technologicznie. Jednak narastające wibracje i seria błysków energii wokół ich statku potęgowały napięcie. – Ostrzegam, zbliżamy się do granicy pola energetycznego. Nie wiemy, co się stanie, jeśli przez nie przejdziemy – zawołał Mikołaj. W tej właśnie chwili „Odyseja” została pochłonięta przez pulsującą, świetlistą mgłę. Wszystkie czujniki oszalały, a czasoprzestrzeń wokół nich zaczęła się wyginać, jakby rzeczywistość stawała się nagle miękka i nieprzewidywalna. Wszyscy spojrzeli na siebie – serca biły szybko, a w powietrzu unosiło się napięcie. Czy to była pułapka? A może początek niezwykłego spotkania? Wtedy zabrzmiał zagadkowy głos, bezpośrednio w ich umysłach: – Przybysze z dalekiej planety... czy jesteście gotowi na przebudowę? I zanim ktokolwiek zdążył odpowiedzieć, światło wokół nich eksplodowało feerią barw...