Plaża w Morskiej Przystani zwykle była pusta po godzinie dziewiętnastej. Wiatr szarpał namiotami, a parasole kłaniały się falom. Tym razem jednak na ciemniejącym piasku nadal siedziało troje nastolatków, zapatrzonych w zachodzące słońce. Antek cisnął muszelką w dal, starając się trafić do niewielkiej zatoczki. Obok niego Lena mocowała się z aparatem fotograficznym. Szymon, z nosem w komiksie, zdawał się nie słyszeć ani przyjaciół, ani szumu morza. — Daj spokój, przecież i tak nic nie widać w tym świetle — powiedział Szymon, nie odrywając wzroku od rysunków superbohaterów. — Chcę zrobić zdjęcie burzy — upierała się Lena. — Mama mówiła, że dziś mogą być pioruny. Może coś wyjątkowego się uda… Antek odwrócił się nagle. Chmury na zachodzie miały odcień atramentu, a horyzont przecinała ostra, biała linia. Zanim zdążył coś powiedzieć, poczuł w sobie znajome mrowienie. Trójka przyjaciół nie była zwyczajna. Każde z nich, od pewnego czasu, nosiło w sobie coś dziwnego — Antek czasem potrafił wstrzymać na moment wiatr, Lena widziała rzeczy, których inni nie dostrzegali, a Szymon… Szymon słyszał myśli zwierząt. — O nie, serio? — Lena podniosła wzrok, bo powietrze nagle zgęstniało, a fale zaczęły bić mocniej. Antek zamknął oczy. Wiedział, że to ten moment. Energia w jego ciele pulsowała, jakby natura sama domagała się jego działania. Lena spojrzała na aparat — wyświetlacz migał, a na ekranie, poza falami, widniał dziwny, świecący kształt. Szymon zerwał się nagle. — Chłopaki, coś jest w wodzie! Słyszę… ktoś mnie woła — mruknął, zbierając się z piasku. Niebo przecięła błyskawica, oświetlając postać wyłaniającą się z piany. Fale rozstępowały się jakby na komendę, a wiatr świszczał wokół Antka, wplątując mu się we włosy i szeptając coś niezrozumiałego. Lena przybliżyła aparat do oka, ale obraz stał się rozmazany. Coś, co nie powinno istnieć, wyłaniało się z mroku. — Antek, Lena, widzicie to? — wyszeptał Szymon. Wszyscy zastygli, czując, że to, co się stanie za chwilę, może zmienić ich życie już na zawsze.