Pewnego ranka siedmioletni Emil obudził się ze śmiesznym uczuciem w brzuszku. Dzisiaj miał pierwszy raz pójść do nowego przedszkola. Mama dała mu na śniadanie malinowe płatki, ale Emilowi nawet nie chciało się ich jeść. Jego głowa była pełna pytań i myśli czepiały się jak rzepy: "Czy ktoś będzie chciał się ze mną bawić? Czy znajdę przyjaciela?". Gdy szedł z mamą przez kolorowy park, zatrzymał się na chwilę pod wielkim, starym dębem. Nagle poczuł, że ziemia delikatnie drży pod jego stopami. Przymknął oczy i... kiedy je otworzył, zobaczył, że wszystko wokół niego się zmieniło! Drzewa były pomarańczowe i fioletowe, a niebo miało kolor zielony. Dookoła fruwały śmieszne, puszyste chmurki, które uśmiechały się do chłopca. Z daleka machała do niego dziewczynka z niebieskimi warkoczami. "Cześć! Jestem Zuzia. Witaj w Krainie Kolorowych Uczuć! Tutaj każdy może zobaczyć, jakie ma emocje. Spójrz!" Zuzia klasnęła w ręce, a jej warkocze rozbłysły jasnym żółtym światłem. Emil rozejrzał się uważnie. Tuż obok szumiała rzeka radości – jej woda była różowa i śmiała się cichutko, bulgocząc. Po drugiej stronie zobaczył domek smutku z niebieskich kamieni, przy którym siedział pluszowy miś i cicho mruczał do siebie. Był też Zielony Łącznik Spokoju i Czerwony Mostek Złości, który trochę się trząsł i parskał. Zuzia podbiegła do Emila i złapała go za rękę. "Chodź, pokażę ci, gdzie mieszkają twoje uczucia! Ale najpierw musimy przejść przez Labirynt Zdziwienia. Mówią, że czasem zmienia się za każdym razem, kiedy ktoś wchodzi do środka..." Emil poczuł, jak jego serce bije szybciej. Co czeka ich za bramą Labiryntu Zdziwienia? Czy odnajdą dom jego emocji, a może przeżyją coś jeszcze bardziej niezwykłego? Właśnie wtedy usłyszeli tajemniczy szelest dochodzący z głębi labiryntu...