Na końcu fiordu stoi wioska wikingów. Mieszka tu Eira, ciekawa i szybka dziewczynka. Jej tata, Bjorn, buduje łodzie i często wiosłuje daleko. Eira ma dziś małą tarczę i czerwony szalik. Lubi patrzeć na drakkary i słuchać śpiewu fal. Dziś pierwszy rejs Eiry będzie po spokojnej zatoce. Drakkar Srebrna Foka już stoi przy długim pomoście. Bjorn mówi: "Trzymaj się mocno, moja mała odkrywczyni." Olaf podaje wiosło i uśmiecha się szeroko do Eiry. Mgła cicho spływa z gór, jak mleczna zasłona. Nagle mewy milkną, a woda robi się gładka. Coś lekko uderza w burtę, jak palec w bębenek. Eira schyla się i patrzy w ciemną wodę głęboko. Pod powierzchnią nagle miga wielkie, złote oko. "Tato, czy to olbrzymia foka?" szepcze Eira. Wtedy tuż obok wynurza się z wody błyszczący, nieznany kształt.