Eira była małą wikingą z fiordu. Mieszkała w jasnym długim domu z mamą i tatą. Tata Bjorn naprawiał łodzie w zatoce. Mama Asa piekła chleb i suszyła zioła. Eira biegała po pomoście i liczyła tarcze. Lubiła wiatr, sól i cichy szept fal. Jej najlepszym przyjacielem był Olaf z sąsiedniej łodzi. Nazywali wielką łódź w wiosce Smok. Pewnego ranka morze było jak mleczna mgła. Na plaży leżał róg z wyrytym znakiem. Znak był jak mała błyskawica na kamieniu. Eira dotknęła rogu i usłyszała cichy brzęk. „To brzmi jak mapa” – szepnął Olaf. Pobiegli do Smoka i wspięli się na pokład. Pod ławką znaleźli worek z runą świecącą. Worek drżał, jakby coś w nim oddychało. „Może to mysz” – powiedziała Eira, dość pewnie. „Albo mały duch fiordu” – dodał Olaf. Wtem wiatr zgasł i woda stanęła nieruchomo. Z mgły wysunął się cień o długim grzbiecie. Worek poruszył się mocniej, a róg sam zagrał.