Noc w Rubińskim Mieście była ciężka, przesycona zapachem starej cegły i lipowym aromatem wiatru. Michał, Lena i Artur, choć dawno skończyli szkołę, nie mogli pozbyć się dziecięcej ciekawości. Powrót do rodzinnego miasta był dla nich jak wejście do nieotwartego pudła pełnego dawnych sekretów. Tego wieczoru siedzieli na ławce naprzeciw Rubińskiego Pałacu — budynku z czerwonej cegły o wysokich oknach, które od lat straszyło przechodniów pustką i legendami. – Odważysz się wejść? – rzuciła Lena, zaglądając przez zarośnięte ogrodzenie. Michał wzruszył ramionami. Artur uśmiechnął się przekornie, rzucając cień jakby był bohaterem własnej opowieści. Wszyscy wiedzieli, że nikt naprawdę nie miał ochoty tam wchodzić. Ale noc podsycała wyobraźnię, a młodość — odwagę. Pokrzywy łaskotały im łydki, gdy przeskakiwali dziurawą siatkę. Obłoki przesłoniły księżyc, a stare drzwi wydały głuchy jęk, gdy Lena je popchnęła. Środek pałacu pachniał kurzem i wilgocią, każdy krok wywoływał echo, jakby ktoś niewidzialny szedł tuż za nimi. W jednej z sal Artur dostrzegł schody prowadzące w dół, pod posadzkę. Na ścianie wisiał obraz, przedstawiający mężczyznę o czerwonych oczach. Lena przesłała Michałowi nerwowy uśmiech. – Mówią, że tu się dzieją rzeczy, które… – zaczęła, ale jej głos został stłumiony przez dźwięk, jakby coś drgnęło za ścianą. Zeszli po skrzypiących schodach, wstrzymując oddech. Gdy dotarli na dół, czekały na nich ciężkie drzwi z metalu, ozdobione rzeźbieniami przedstawiającymi fantastyczne zwierzęta. Na środku drzwi błyszczał rubin. Artur dotknął go i w tej samej chwili powietrze zadrżało. Całe wnętrze zaczęło falować, a obrazy na ścianach zamigotały i rozmyły się w barwną mozaikę nieskończonych możliwości. Zapanowała cisza gęsta jak mgła. Gdy wreszcie otworzyli oczy, pałac już nie przypominał ruiny. Pod sufitem unosiły się świetlne ryby, a po gładkich ścianach pełzały smocze cienie. Ze środka komnaty dobiegało ciche bicie — jakby serce pałacu właśnie się obudziło. – Czy wy to… – zaczął Michał, ale nagle z głębi pomieszczenia rozległ się głos, którego żadne z nich nie znało: – Kto odważył się przekroczyć próg Wyobraźni?...