Szare Miasto od zawsze było miejscem, w którym lepiej nie zadawać zbyt wielu pytań. Od kiedy wprowadzono zakaz używania supermocy, wszyscy, którzy jeszcze je mieli, zniknęli albo nauczyli się ukrywać swoje zdolności lepiej niż własny strach. Lena sądziła, że należy do tych zwyczajnych, przeciętnych nastolatek, które swoim istnieniem nie zwracają uwagi żadnego systemu monitoringu. Wszystko zmieniło się tego sierpniowego popołudnia, kiedy po kłótni z matką wybiegła z domu, chcąc odpocząć od świata. Nogi same zaprowadziły ją do opuszczonej fabryki przy ulicy Ceglanej—miejsca, przed którym nawet najodważniejsi zatrzymywali się w połowie kroku. Lena nigdy tu wcześniej nie była, choć słyszała historie o dziwnych dźwiękach i migających światłach po zmierzchu. Wewnątrz panowała cisza tak gęsta, że aż bolały uszy. Powietrze pachniało rdzą i kurzem, a każdy krok sprawiał, że pod butami chrzęściły stare śrubki lub potłuczone szkło. Lena błądziła chwilę między kolumnami, aż jej wzrok przykuł ogromny mural na zniszczonej ścianie. Były tam malowane postacie wirujące w spiralnych wzorach, a jedna z nich... miała twarz, którą Lena znała. Swoją własną. Zamarła. Serce zaczęło bić szybciej. Przypatrując się postaci, poczuła dziwne mrowienie w palcach. Nagle światło w fabryce przygasło, jakby ktoś zamknął żaluzje na każdym oknie jednocześnie. Lena odwróciła się gwałtownie, po czym usłyszała coś, co trudno było nazwać głosem—raczej echo swojego własnego szeptu, które odbiło się od wszystkich ścian: „Czas się obudzić.” Nagle mural rozbłysnął, a Lena poczuła, jakby przez jej ciało przepłynęła fala energii, sprawiająca, że wszystkie jej zmysły wyostrzyły się do granic możliwości. Zza jednego z filarów wychynęła postać w ciemnym płaszczu, mająca na twarzy maskę z symbolem błyskawicy. „Wiedziałem, że tu przyjdziesz, Lena. Jesteś ostatnią, która może to zmienić.” Jego głos był niski, spokojny, ale pełen napięcia. Zanim Lena zdążyła odpowiedzieć lub choćby pomyśleć o ucieczce, światło muralu rozbłysło jeszcze jaśniej, a jej ręce zaczęły drżeć od niewyobrażalnej siły. W powietrzu zawisły niewypowiedziane pytania i przeczucie, że już za chwilę jej świat zmieni się na zawsze…