Stara szkoła, do której nikt nie zaglądał od lat, wyglądała w świetle księżyca jak kadr z filmu grozy. Zuzka, Bartek, Lena i Michał stali przy zardzewiałej bramie, z plecakami pełnymi prowiantu i kamerą nocną. — Naprawdę chcemy to zrobić? — zapytała Lena, spoglądając na innych, ale jej wzrok był bardziej podekscytowany niż przestraszony. — Musimy! — odpowiedział Bartek z zaciętą miną. — Jeśli nagramy coś ciekawego, mamy szansę wygrać ten konkurs na najlepszy horror amatorski. Michał pchnął bramę, która zaskrzypiała przeraźliwie. Weszli na teren dawnej szkoły, gdzie chwasty sięgały im do kolan, a ceglane mury nosiły ślady czasu. Drzwi do budynku były otwarte na oścież, tak jakby ktoś ich wyczekiwał. Zuzka pierwsza zrobiła krok w stronę ciemnego korytarza, rozświetlając go światłem latarki. Każdy ich krok odbijał się echem, a kurz unosił się w powietrzu w świetle lampki. — Słyszałem, że w tej szkole… — zaczął szeptem Michał, lecz nagle gdzieś z góry dobiegł ich dźwięk przesuwanych mebli, jakby ktoś poruszał ciężkim biurkiem. Wszyscy zamarli. Lena podniosła kamerę, rejestrując ciemność. — Może to tylko wiatr — powiedziała cicho, ale nawet ona nie była do końca przekonana. Powoli ruszyli w głąb korytarza. Po prawej stronie odkryli salę biologiczną, gdzie na półkach wciąż stały zniszczone słoje z preparatami. Na tablicy ktoś niedawno napisał kredą „Tutaj nie wchodź”. Na końcu korytarza znajdowały się schody. Z góry dochodziły ciche szepty. Czy się przesłyszeli? Bartek spojrzał na przyjaciół. — Idziemy tam? Gdy tylko postawili pierwsze kroki na schodach, światło latarki zamigotało i nagle…