Gdy Igor po raz kolejny przemierzał korytarze nieprzyzwoicie starego liceum na Pradze, czuł się jak zwykle — trochę znudzony, trochę pełen niepokoju. Była późna jesień, deszcz łomotał w parapety, a na korytarzach snuły się tylko resztki światła przefiltrowanego przez brudne szyby. Igor, w ręku trzymający klucz wykradziony z torby woźnego, czekał pod drzwiami do piwnicy. Obiecał to Marice i Danielowi, swoim najlepszym przyjaciołom: dziś wieczorem odkryją, co naprawdę kryje się pod szkołą. Marika, z kapturem nasuniętym na włosy, spojrzała na niego i skinęła głową, jakby już miała dość czekania. Daniel nerwowo przestępował z nogi na nogę, ściskając latarkę LED. "No dalej, Igor, zanim wróci woźny," szepnął. Po chwili byli już w środku. Piwnica pachniała kurzem i zimnem. Przemierzali kolejne korytarze, aż trafili na żelazne drzwi, o których nikt nigdy nie wspominał. Wyglądały na zaryglowane od lat, ale ku ich zdziwieniu klucz pasował. W środku było coś, czego zupełnie się nie spodziewali. Pokój zapełniały stare księgi, mechaniczne części i coś, co wyglądało jak wielka metalowa kapsuła z dziesiątkami kolorowych przycisków i migających światełek. Na jednej ze ścian pełno było dziwnych zegarów, których wskazówki poruszały się w przeciwnych kierunkach. Marika podeszła do maszyny i ostrożnie dotknęła jednego z przycisków. Od razu rozległ się cichy szum, a powietrze zaczęło jakby drżeć. Daniel zafascynowany przesuwał palcami po ekranie pełnym dat. Igor, trochę przestraszony, próbował powstrzymać przyjaciół, ale wtedy nagle wszystkie zegary w pokoju zaczęły wybijać godzinę dwunastą jednocześnie. Nagle światło zaczęło pulsować, maszyna wciągnęła ich w swoje wnętrze, a wokół rozległ się głuchy huk. Zanim zdążyli zareagować, wszystko wokół zawirowało. Zanim Igor otworzył oczy, był już gdzieś indziej, w świecie, którego nigdy sobie nie wyobrażał. Za nim, wciąż zamglone postacie Mariki i Daniela… I właśnie wtedy usłyszał głos, cichy i ledwo słyszalny, dochodzący z mroku: "Nie powinniście tu być..."