Migające światła stacji Perseusz rozświetlały ciemność kosmosu, przypominając zagubioną na krańcu galaktyki latarnię. Za panoramicznym oknem Komnaty Odkryć unosiła się Stella, główna inżynier. W ciszy rozważała wyniki najnowszych pomiarów. Tydzień temu, podczas rutynowej inspekcji, komputer odnotował nietypowy impuls elektromagnetyczny z regionu, w którym nie powinno być nic poza pustką. Do Stelli dołączył Raul, astrofizyk z Ziemi, żywo gestykulując w kierunku konsoli nasłuchowej. "Wciąż to nadaje," powiedział. "Sygnał... on się powtarza, ale nigdy dwa razy tak samo. Spójrz na ten wzór. Jakby ktoś wysyłał wiadomość, której jeszcze nie umiemy odczytać." Dołączyła do nich jeszcze Anya, specjalistka od języków obcych – nie tylko ziemskich. Razem tworzyli zgraną ekipę, gotową na wyzwania, których nie przewidział żaden podręcznik Akademii Kosmicznej. Przez cały dzień analizowali dane, odtwarzali tajemnicze dźwięki, szukając w nich ukrytych kodów. Z każdą godziną atmosfera na stacji gęstniała, w powietrzu czuć było ekscytację pomieszaną z niepokojem. Gdy stacja zanurzyła się w cień jednej z odległych planet, sygnał nagle zamilkł. Ekrany zamigotały, z głośników dobiegło ciche, niepokojące trzaskanie. Stella ścisnęła dłońmi konsolę. "Co się dzieje?" zapytała, gdy Raul wpatrywał się w wykresy, a Anya próbowała coś wyłowić spośród zniekształconych odgłosów. Nagle na monitorze pojawił się nieznany symbol. Przez ułamek sekundy migotał jasnym światłem, po czym zniknął, pozostawiając po sobie głuchą ciszę. Za panoramicznym oknem coś poruszyło się w czerni przestrzeni – niemal niezauważalne, lecz niepokojąco realne. Cała trójka spojrzała na siebie, z sercami przyspieszonymi od adrenaliny. Na stacji Perseusz zamiast odpowiedzi, pojawiło się nowe pytanie: czy ktoś, lub coś, właśnie odpowiedziało na ich nasłuch?