Deszcz głośno stuka w okno w pokoju Hani. Mama gotuje zupę w kuchni, a Mruk śpi. Hania słyszy ciche pukanie ze środka szafy. "Kto tam?" pyta, ale nikt nie odpowiada. Pukanie wraca, teraz jeszcze wyraźniejsze i bliższe. Hania wstaje, otwiera szafę i rozsuwa płaszcze. Za nimi widać małe, okrągłe drzwiczki, jak w domku lalek. Tych drzwiczek nie było wczoraj. Na drzwiczkach wisi złoty kluczyk na cienkim sznurku. Hania dotyka kluczyka i czuje lekkie mrowienie w palcach. Mruk podnosi głowę i miauczy cicho, jak znak. "Spokojnie, tylko zajrzę," mówi Hania do kota. Wkłada kluczyk do dziurki i powoli przekręca. Drzwiczki błyskają niebieskim światłem i drżą jak bębenek. Z szafy pachnie lasem i mokrą trawą. Słychać śmiech, jak z dalekiej, słonecznej polany. Coś woła jej imię bardzo cicho, prawie szeptem. Hania bierze latarkę z biurka i oddycha głęboko. Drzwiczki uchylają się same, aż na szerokość dłoni. W środku błyszczy ścieżka z liści, jak lampki. Nagle wiatr gasi lampkę na biurku, robi się ciemno. Z głębi słychać szybkie kroki, coraz bliżej.