Maja miała hełm i wielką ciekawość. Obok niej siedział Kacper i robot Piko. Rakieta Lisek czekała na szkolnym kosmodromie. Kapitan Ina zamknęła właz i uśmiechnęła się. – Gotowi na krótki lot do Księżyca? – Gotowi! – odpowiedziała Maja i skinęła głową. Rakieta uniosła się i wpadła w ciche niebo. Ziemia zmalała, była jak zielononiebieska piłka. Wokół migały satelity i świeciła daleka stacja. Piko nagle złapał bardzo dziwny sygnał. Na ekranie tańczył punkt z ciemnej strony. – To brzmi jak wołanie o pomoc – wyszeptał Piko. Kapitan skręciła, a Lisek opadł nad Księżycem. Zatrzymali się w jasnym, zimnym kraterze Echo. Pył unosił się lekko przy każdym kroku. Na brzegu leżała gładka srebrna kulka. W środku tliło się małe, niebieskie światełko. Piko dotknął kulki i otworzył antenę. Usłyszeli ciche, drżące: Halo, czy ktoś tam? Maja przykucnęła i przyłożyła rękę do piasku. Piasek zadrżał jak woda, pokazał metalowe drzwi. Drzwi miały gwiazdy i powoli się rozsuwały. Za nimi coś poruszyło się i zapaliło światło.