Szkoła zawsze miała jakiś dziwny zapach późnym popołudniem, kiedy większość uczniów już dawno wyszła, a Sara i Dawid przeszukiwali zakamarki pustej biblioteki. Tego dnia ich uwagę przyciągnęła książka, która spadła z półki tuż obok drzwi prowadzących na strych. — Widziałeś to? — szepnęła Sara, patrząc na Dawida z mieszaniną zaskoczenia i ekscytacji. Kiedy podnieśli tom, okazało się, że jest to stary notatnik, cały pokryty rysunkami narysowanymi ołówkiem. Niektóre z nich wyglądały jak zwykłe bazgroły, ale inne przedstawiały dziwne krajobrazy: miasto zawieszone na chmurach, drzwi prowadzące donikąd i sylwetki postaci bez twarzy. Na czwartej stronie znajdował się rysunek czegoś, co przypominało salę gimnastyczną ich szkoły – ale z ogromną, otwartą wyrwą w podłodze, a z niej wydostawały się jasne światła i unoszące się drobinki, jakby grawitacja przestała tu działać. Sara zamrugała. — To... wygląda bardzo podobnie do naszej sali. Nawet te same ławki. Ale co to za światła? Dawid, mimo że był typowym sceptykiem, poczuł, jak włoski na karku stają mu dęba. — Może ktoś coś tu kiedyś znalazł? Może na strychu? Nie mogli powstrzymać ciekawości. Skradając się na palcach, ruszyli w stronę drzwi prowadzących na zakurzony strych, z notatnikiem w ręku. Każdy krok po schodach skrzypiał głośniej niż poprzedni. Z tyłu za nimi gasło światło dnia, a przed nimi ciemność zdawała się gęstnieć. Kiedy uchylili ciężkie drzwi, zauważyli, że coś migocze w głębi poddasza. Sara ścisnęła mocniej notatnik. Dawid zrobił krok do przodu, czując przyspieszone bicie serca. Przez chwilę było cicho, a potem, niespodziewanie, usłyszeli szepty. Ciche, ledwie słyszalne słowa płynęły gdzieś spod podłogi... Wtedy Sara zauważyła fragment podłogi dokładnie taki, jak na rysunku. I właśnie wtedy rozbłysło dziwne, nienaturalne światło...