Ola bardzo lubiła odwiedzać swoją babcię. Babcia mieszkała w żółtym domku z niebieskimi oknami i miała najpyszniejsze naleśniki na świecie. W kuchni babci stał ogromny, stary kredens. Ola często przyglądała się kolorowym talerzom i słoiczkom pełnym cukierków. Ale najbardziej ciekawa była specjalna szuflada, która skrzypiała przy każdym otwarciu. Tamtego deszczowego popołudnia Ola razem z młodszym bratem Stasiem postanowili sprawdzić, co się w niej kryje. Gdy Ola wysunęła szufladę, zobaczyła, że w środku leży lśniące czerwone jabłko... chociaż rano zaglądała tam i była tam tylko łyżka! Staś pisnął: – Ojejku, przecież to zaczarowana szuflada! Ola giglała się z bratem i postanowili sprawdzić, czy szuflada pokaże im coś jeszcze. Zamknęli ją powoli, a gdy znów pociągnęli – czekał tam pachnący kruchy rogalik z uśmiechniętą buzią z cukru pudru! Staś już chciał sięgnąć, ale rogalik zamrugał do niego jednym oczkiem. Dzieci patrzyły na siebie z szeroko otwartymi oczami. – Co by się stało, gdybyśmy poprosili szufladę o lody truskawkowe? – szepnęła Ola. Oboje położyli ręce na szufladzie i wyszeptali życzenie. Gdy otwierali ją powoli, usłyszeli w środku cichutkie dzwoneczki. Co się w niej znajdzie tym razem?