Zosia właśnie skończyła budować najwyższą wieżę z klocków w swoim życiu. Siedziała pośrodku pokoju, kiedy zauważyła coś dziwnego. Jej zielony dywan lekko się poruszył, chociaż nikt po nim nie chodził, a okno było zamknięte na cztery spusty. Zosia zmarszczyła nos. Przecież dywany się nie ruszają! Z ciekawości położyła na nim obie dłonie. Dywan był ciepły, jakby świeciło na niego słońce, choć było już późne popołudnie. Nagle na końcu dywanu pojawiły się błyszczące, srebrne nitki, które zaczęły wić się i splatać. Zosia przetarła oczy — może się przewidziało? Nitki mieniły się kolorami: niebieskim, złocistym i różowym. Dywan poruszył się jeszcze mocniej. Zosia poczuła łaskotanie pod palcami, a potem… usłyszała cichy głosik: — Hej, Zosiu! Gotowa na przygodę? Rozejrzała się szybko, ale nikogo nie zobaczyła. Zerknęła na swoją pluszową żabkę, Bolka, która zawsze siedziała przy poduszce. To nie była żabka. Głos dobiegał spod jej rąk — z samego dywanu! — Mój dywan potrafi mówić? — szepnęła. Dywan zadrżał i uniósł się kilka centymetrów nad podłogą. Klocki zatoczyły się i przewróciły z lekkim trzaskiem. Zosia wzięła głęboki oddech i usiadła po turecku na jego środku. Przez chwilę wszystko dookoła wydawało się cichsze. Nawet zegar przestał tykać. — Jeśli chcesz, mogę ci pokazać coś bardzo niezwykłego — odezwał się znów dywan, a jego nitki lśniły coraz mocniej. — Ale musisz zamknąć oczy i pomyśleć o miejscu, które zawsze chciałaś odwiedzić. Zosia zastanawiała się tylko przez sekundę. Zamknęła oczy i wyobraziła sobie wielką, kolorową łąkę, pełną motyli i kwiatów. Wtedy właśnie poczuła, jak dywan zaczyna unosić się wyżej i wyżej... Czy Zosia doleci tam, gdzie sobie wymarzyła? A może spotka ją coś zupełnie niespodziewanego?