Amelka nigdy wcześniej nie była w cyrku. Kiedy tata powiedział jej, że dziś wieczorem wybiorą się na pokaz, aż podskoczyła z radości. Wzięła swojego najlepszego przyjaciela, pluszowego lwa Leona, i razem z rodzicami ruszyli na wielką polanę za miastem. Cyrkowy namiot był ogromny i kolorowy jak tęcza. Przy wejściu stał klaun z czerwonym noskiem, który wręczał dzieciom baloniki. Amelka wybrała balonik w kształcie serca. W środku namiotu pachniało prażoną kukurydzą i watą cukrową, a światła migały wesoło nad areną. Amelka usiadła w pierwszym rzędzie. Po jej lewej stronie siedział starszy pan z brodą, a po prawej dziewczynka z warkoczykami, która ściskała małego słonika z pluszu. Wkrótce światła przygasły i na arenę wyszli pierwsi artyści. Najpierw była jazda na jednokołowych rowerach, potem taniec z kolorowymi wstążkami. Kiedy wszyscy myśleli, że już widzieli najciekawsze numery, nagle zza kurtyny rozległ się dziwny, zabawny dźwięk. Pojawiła się trupa małych, pstrokato ubranych piesków, które zaczęły tańczyć na tylnych łapkach, a jeden z nich nawet pozował w malutkim kapeluszu! Cała publiczność śmiała się i klaskała. Nagle prowadzący cyrk, pan w wysokim cylindrze, ogłosił przez megafon: – Uwaga! Za chwilę czeka was pokaz, którego jeszcze nigdy nie widzieliście! Poprosimy wszystkich o skupienie, bo na arenie pojawi się coś naprawdę wyjątkowego… Wtedy Amelka zauważyła, że nad areną zaczęły pojawiać się maleńkie światełka, które krążyły coraz szybciej i szybciej. Leon ścisnął mocniej jej rękę, tak jakby też nie mógł się doczekać, co się stanie…