Cyrk Lustrzanych Snów pojawił się na obrzeżach miasteczka zupełnie niespodziewanie. Nikt nie widział, jak ciężarówki wjeżdżały na polanę, ani jak wyrosły kolorowe namioty. Jednego dnia była tu tylko poranna mgła, a następnego – kłębiący się tłum, zapach waty cukrowej i hipnotyzujące melodie wirujące w powietrzu. Kuba i Lena, rodzeństwo z ósmej klasy, wpatrywali się w rozświetlony teren przez otwarte furtki. Cyrk kusił: światła odbijały się w kałużach, a śmiech dzieci mieszał się z poważnymi szeptami dorosłych. Wszyscy mówili o Zwierciadlanym Labiryncie, nowej atrakcji, której do tej pory nikt nie widział. — Chodźmy tam dzisiaj wieczorem — powiedziała Lena, ściskając w ręku bilet, który znalazła pod szkolną ławką. Kuba skinął głową, czując przyspieszone bicie serca. Tajemniczy labirynt miał pojawiać się tylko raz, a niektórym podobno pokazywał coś, czego nie mieli prawa zobaczyć. Gdy zapadł zmierzch, przecisnęli się przez tłum do wejścia labiryntu. Zza rzędu wielobarwnych postaci i żonglerów machających płonącymi pochodniami wyłaniały się lśniące ściany luster – gładkie, kręte, migoczące lekko zielonkawym światłem. Na drzwiach widniał napis: „Poznaj siebie, jeśli się odważysz”. Już po kilku krokach zrozumieli, że w środku jest nieskończenie więcej odbić i korytarzy, niż mogłoby się pomieścić pod namiotem. Każde lustro zdawało się poruszać, a w odbiciach dzieci dostrzegły tajemnicze sylwetki. Gdzieś w oddali rozbrzmiał głos iluzjonisty, zapraszający do odnalezienia wyjścia. Lena odwróciła się do brata, by coś powiedzieć, lecz nagle jej odbicie... puściło do niej oko. Kuba cofnął się, a pod jego stopami zniknęła podłoga. Oboje runęli w ciemność, słysząc cichy szept: — Czas na najdziwniejszy pokaz tej nocy... Zanim Lena zdążyła krzyknąć, wokół zapłonęły światła nowego świata, a cyrkowy bęben zabił raz, drugi, trzeci...