W samym sercu Puszczy Białowieskiej, gdzie promienie słońca z trudem przedzierają się przez gęste korony drzew, życie toczyło się własnym, odwiecznym rytmem. Jednak tej jesieni coś się zmieniło. Zwierzęta zaczęły znikać – najpierw małe gryzonie, potem zające, a wreszcie nawet młode jelenie. Wilk o imieniu Grom znał każdy zakamarek lasu. Był młody, ale już odważny, ciekawski i skłonny do ryzyka. Ostatniej nocy nie wróciła jego siostra – cicha, płochliwa Luna. Grom poczuł dreszcz niepokoju. Przed świtem udał się na polanę, gdzie ostatni raz widziano Lunę. Ślady były zamazane, jakby ktoś lub coś specjalnie je rozmył. Wokół panowała cisza nienaturalna nawet jak na puszczańskie standardy. Grom spotkał starego borsuka, który drżał ze strachu i szeptał o "cieniu przemieszczającym się bezszelestnie między drzewami". Sroka nawoływała go z konarów, ostrzegając przed zapuszczaniem się głębiej, ale ciekawość była silniejsza od strachu. Rozważając kolejne kroki, Grom dostrzegł coś nietypowego – na ściółce, oprócz śladów zwierząt, pojawiły się podłużne, zupełnie obce odciski. Pachniały metalem i czymś, czego Grom nigdy wcześniej nie czuł. Postanowił śledzić tajemnicze tropy, choć każde włókno jego ciała podpowiadało, by się wycofać. Gdy las zaczął gęstnieć, a światło zgasło prawie całkowicie, usłyszał za sobą łamiące się gałązki. Grom wstrzymał oddech, jego serce biło szybciej z każdym kolejnym krokiem nieznanego kogoś lub czegoś. Wtedy zza drzew wyłoniła się sylwetka...