Miasto Świateł nigdy nie zasypiało. Holograficzne reklamy rozświetlały niebo, drony sunęły cicho między wieżowcami, a na ulicach ludzie pochłonięci byli własnymi sprawami, nie zwracając uwagi na nic, co nie działo się na powierzchni. Jednak pod tym błyszczącym światem czaiła się tajemnica, której istnienie podejrzewali tylko nieliczni. Sanna, Leo i Kuba – troje przyjaciół z różnych końców miasta – mieli jedno wspólne marzenie: odkryć coś, czego nikt przed nimi nie widział. Ich wyprawy po dachach, zapomnianych windach, a nawet wirtualnych tunelach rzeczywistości rozszerzonej, zwykle prowadziły do niegroźnych wybryków i miejskich legend. Ale tej nocy było inaczej. W deszczowym zaułku na tyłach starego kina, gdzie światła miasta wydawały się mdłe i odległe, Leo zauważył nietypowy, świetlisty wzór odbijający się na brukowanej nawierzchni. Gdy podszedł bliżej, wzór zaczął pulsować, jakby czekał na czyjś dotyk. Sanna, zawsze sceptyczna, postanowiła dotknąć dziwnej poświaty dłonią. Ku ich zdziwieniu, bruk pod jej palcami stał się miękki, jak powierzchnia wody. Nim zdążyli się zastanowić, wszyscy troje zostali wciągnięci w głąb, spadając w wir kolorów, dźwięków i zapachów, których nie umieliby nawet opisać. Spadali długo, aż w końcu wylądowali… w zupełnie innym świecie. Przed nimi rozciągały się szerokie ulice zbudowane z luster i neonów, a powietrze miało zapach śmiechu i świergotu cyfrowych ptaków. Ale najbardziej zadziwiający był ogromny zegar bez wskazówek, który unosił się nad ich głowami, powoli zmieniając kształt. Leo próbował dotknąć powierzchni lustra, która okazała się miękka jak aksamit, podczas gdy Kuba zauważył, że ich cienie zaczynają poruszać się niezależnie, tańcząc w rytm nieistniejącej muzyki. Sanna, zafascynowana, ruszyła w stronę zegara, gdy nagle usłyszeli cichy szept: – Tylko wy możecie przejść dalej. Ale czy odważycie się odkryć, co kryje się po drugiej stronie wyobraźni…? Przyjaciele spojrzeli po sobie. Czy zrobią następny krok?