Wroni Las nigdy nie był zwykłym miejscem. Zwłaszcza gdy słońce chowało się za kaskadą świerków, a cień gęstniał pod potężnymi drzewami. Tutaj życie płynęło spokojnie, lecz tej wiosny wszystko się zmieniło. Rudolf, lis o przenikliwym spojrzeniu i gęstym, płomiennym futrze, szedł powoli przez polanę. Obok niego kroczyła Blanka, sowa śnieżna, której umysł był równie ostry jak jej wzrok, i Bartek, młody jeleń o ogromnej ciekawości świata. Poznali się przypadkiem, ale łączyła ich nie tylko przyjaźń – ostatnio wszystkich trapiło to samo pytanie: co dzieje się w lesie po zmroku? Od kilku dni pod sosnami znajdowali ślady dużych łap, jakich żadne z nich nie rozpoznawało. Nawet stara borsuczka, znana z leśnej kroniki, tylko kręciła głową, widząc odciśnięte tropy w błocie. Tego wieczoru trójka przyjaciół postanowiła wyruszyć na poszukiwanie odpowiedzi. Szli w kierunku Głębokiego Wąwozu, gdzie ostatnio słychać było dziwne odgłosy – krótkie, urywane piski i stukoty, które odbijały się echem od skał. – Myślicie, że to może być wilk? – szepnął Bartek, zerkając na Blanka. Sowa przekręciła głowę, czujnie nasłuchując. – Wilki nie zostawiają takich śladów. Poza tym… te odgłosy są inne. Jakby ktoś... coś próbowało się ukryć. Dotarli na skraj wąwozu. Powietrze było ciężkie, niosło ze sobą zapach wilgoci i czegoś jeszcze – metalicznego, obcego. – Spójrzcie! – Rudolf wskazał na runo leśne. Pośród paproci leżała błyszcząca łuska, połyskująca złotawym światłem w nikłym blasku księżyca. – Co to za stworzenie mogło ją zgubić? – Blanka niemal szeptała, jakby bała się, że odpowiedź usłyszy z ciemności. Naraz z głębi lasu dobiegł ich szelest, którego nie dało się pomylić z niczym innym. Wszystko na chwilę zamarło. Cichy jęk, trzask gałęzi – a potem cień, szybko przesuwający się pomiędzy drzewami. Przyjaciele spojrzeli po sobie, serca waliły im jak oszalałe. Coś lub ktoś obserwował ich z mroku. Czy powinni się wycofać, czy zrobić krok dalej? Zapadła cisza, a w niej – ledwie słyszalny, głęboki oddech tuż za ich plecami...