Alan przez całe życie mieszkał w małym miasteczku u stóp gęstych, świerkowych lasów. Lato przynosiło tu długie dni, szmaragdowe światło słońca i nieodmiennie - nudę. Wszystko się zmieniło, gdy pewnego wieczoru, podczas spaceru nad Jeziorem Szeptów, Alan i jego przyjaciółka Maja zauważyli coś, czego nikt w ich wieku nie powinien widzieć. Jezioro zawsze było miejscem pełnym legend. Mówiono, że czasami, gdy mgła osiada nad wodą, wśród trzcin słychać ciche szepty. Większość nastolatków lubiła straszyć się tymi historiami, ale Alan i Maja podchodzili do nich sceptycznie. Tego wieczoru słońce błyszczało już tylko czerwienią na tafli jeziora. Maja rzuciła kamyk, który z pluskiem odbił się od powierzchni. Nagle, z trzcin po lewej stronie, zaczęły dobiegać ciche, nierealne dźwięki - zupełnie jakby ktoś tam szeptał, ale słowa były nieznane. Alan zadrżał, bo miał wrażenie, że rozumie te głosy, jakby szeptały do niego wprost do umysłu. Zaintrygowani, oboje ruszyli w stronę dźwięku. Przeciskając się przez wysokie trzciny, natknęli się na niewielką polankę, której oboje nigdy wcześniej nie widzieli, mimo że bywali tu co lato. Pośrodku polanki stał stary, pokryty mchami kamień z wyrytymi dziwnymi, połyskującymi w blasku zachodzącego słońca symbolami. Nagle ziemia pod ich stopami zadrgała, a w powietrzu pojawił się snop światła, jakby ktoś od niechcenia otworzył drzwi pomiędzy światami. Alan poczuł, jak serce zaczyna mu bić szybciej. Ze światła wyłoniła się postać, zamglona i trudna do opisania, o oczach jak dwa księżyce, która spojrzała wprost na nich i przemówiła głosem przypominającym cichy szum liści: "Jesteście gotowi poznać to, czego nie powinno się odkrywać...?"