Miasto Koralowa Góra nocą wyglądało zupełnie inaczej niż za dnia. Uliczne latarnie rzucały dzikie cienie na popękane chodniki, a stłumione głosy dochodziły zza zamkniętych okien kamienic. To właśnie tutaj mieszkał Tymek, piętnastolatek, który zawsze miał wrażenie, że coś mu umyka – jakby wokół niego działo się coś niezwykłego, lecz tylko na granicy zasięgu wzroku. Pewnego wieczora spotkał się ze swoimi przyjaciółmi na starym dachu, tuż nad ich ulubioną pizzerią na Rogu Dobrej. Anka, nieco starsza i zaczytana w książkach o wynalazkach, i Michał, zawsze z rowerem pod pachą i wiecznym żartem na ustach, byli gotowi na wszystko. Tego wieczoru powietrze pełne było energii, którą wszyscy czuli, choć żadne nie potrafiło jej nazwać. – Widzieliście kiedyś, żeby latarnia świeciła na niebiesko? – zapytała Anka, wskazując na światło tuż obok, które nagle, jak na komendę, zmieniło kolor i zaczęło migotać. – Może to awaria, – rzucił Michał, ale nawet on poczuł dreszcz. Chwilę potem z zaułka pod pizzerią dobiegł dziwny dźwięk – jakby ktoś przez chwilę szeptał we wszystkich językach świata. Nikt z nich nie powiedział ani słowa. Tylko Tymek zauważył, że na jego dłoniach pojawiły się delikatne smugi światła. Kiedy uniósł rękę, światło zaczęło się poruszać, jakby tańczyło, prowadzone jego myślami. Przyjaciele wpatrywali się w niego z szeroko otwartymi oczami. Anka nagle poczuła, że rozumie mechanizmy wszystkiego, co miała pod ręką – od prostego spinacza po elektryczne przewody. Michał zaś poczuł, że nie tylko widzi każdy ruch powietrza, ale i potrafi go… przenieść. – Czy my… – zaczął Tymek, ale nie dokończył, bo nagle z głębi ulicy dobiegł ich głuchy huk. Przy ziemi pojawił się rozmazany cień czegoś lub kogoś, kto poruszał się zdecydowanie zbyt szybko, by być zwykłym człowiekiem. Dach pod nimi zadrżał, a wokół zawyła wiatr. Nastolatkowie spojrzeli po sobie. Wiedzieli, że tej nocy nic nie będzie już takie samo. Właśnie wtedy coś z cienia zaczęło wspinać się na dach…