Warszawa tonęła w gęstej, srebrzystej mgle. Latarnie zamieniały się w rozmyte punkty światła, a dźwięki ulicy cichły, tłumione przez niespodziewaną, lepką ciszę. Michał stał na dziewiątym piętrze swojego bloku, opierając się o parapet. Lubił obserwować miasto nocą — lecz tej nocy czuł się inaczej. Mgła zaczęła wpełzać do jego pokoju przez otwarte okno, chłodząc jego skórę. W tym samym czasie, dwa osiedla dalej, Lena biegła przez park, próbując zdążyć na ostatni tramwaj. Mgła coraz gęstsza owijała jej ciało, sprawiając, że czuła się lekka, niemal przezroczysta. Zatrzymała się bez tchu pod starym dębem i zastanowiła, czy nie powinna wrócić do domu na piechotę. Michał poczuł nagły dreszcz. Jego wzrok przyciągnął jakiś ruch na ulicy pod blokiem. Nagle zrozumiał, że nie patrzy już przez własne oczy. Widział z góry, jakby jego wzrok oddzielił się od ciała i unosił nad chodnikiem. Przestraszony, próbował zamknąć powieki, ale obraz nie znikał. Lena opadła na ławkę, starając się zapanować nad oddechem. Wtem usłyszała szept — delikatny, jakby ktoś mówił tuż przy jej uchu: „Jesteś gotowa?” Dziewczyna rozejrzała się przestraszona. W tej samej chwili poczuła, jak jej ciało nabiera niewiarygodnej szybkości, a ruchy stają się intuicyjne. Zanim zdążyła pomyśleć, znalazła się na drugim końcu parku, nie wiedząc, jak się tam przeniosła. Michał usiłował wyjść z dziwnego transu. Nagle usłyszał wybuch syreny alarmowej — głośnej, nieludzkiej, rozdzierającej spokojną noc. Jego wzrok, wciąż wiszący gdzieś nad miastem, zarejestrował sylwetkę Leny. Ich spojrzenia spotkały się na ułamek sekundy, choć dzieliły ich kilometry. Mgła zgęstniała jeszcze bardziej, a miasto zadrżało pod nieznaną siłą. Czy to możliwe, że ich moce są ze sobą powiązane? Czy syrena była ostrzeżeniem — czy może zaproszeniem? Nim cokolwiek zdążyło się wydarzyć, noc nagle przecięła świetlista smuga...