W długim domu, na skraju fiordu Lodowatych Gór, trzaskające w kominku drewno rzucało pomarańczowe światło na twarz Svena. Siedział razem z Torą i Ulvą, swoją młodszą siostrą i najlepszym przyjacielem, rozmawiając o tym, co przyniesie nadchodząca wiosna. Tego wieczoru, gdy za oknem wył północny wiatr, ich myśli błądziły w stronę Błękitnej Doliny – miejsca, gdzie podobno niegdyś osiedlił się legendarny wódz Eirik Żelazny Wilk. Starsi powtarzali dzieciom, by trzymały się z dala od opuszczonej osady, ale ciekawość, jak zwykle, okazała się silniejsza od ostrzeżeń. — Słyszałam, że po zmroku słychać tam dziwne odgłosy — szepnęła Ulva, zerkając przez ramię na drzwi. Sven uśmiechnął się z wyższością: — Pewnie wiatr szarpie stare dachy. Albo lisy grzebią w ruinach. Tora zerknęła na obu chłopców, jej oczy błyszczały. — Chciałabym to zobaczyć na własne oczy. Może znajdziemy jakiś zapomniany skarb Eirika? Plan zrodził się szybko: nazajutrz, skoro świt, pójdą do Błękitnej Doliny. Nie mówili nikomu – nawet ich matce, która uznałaby taki pomysł za najgłupszą rzecz na świecie. O świcie ruszyli w stronę doliny. Zimny wiatr szczypał w policzki, a pod butami trzeszczały cienkie płaty lodu. Kiedy dotarli do pierwszych starych zabudowań, słońce ledwie przełamywało się przez ciężkie chmury. Ruiny osady wyglądały inaczej niż się spodziewali. Drzwi jednego z domków stały otworem, jakby ktoś dopiero co je otworzył. Na drzwiach wisiało coś dziwnego: runa wycięta nożem w drewnie, której żadne z nich nigdy wcześniej nie widziało. — Ktoś tu był przed nami — szepnęła Tora, przyklękając obok. Sven przyjrzał się runie z bliska. — To nie wygląda na znak Eirika... W tym momencie, zza najbliższej chaty, dobiegł ich przeciągły dźwięk – jakby ktoś przeczesywał śnieg wielkim kijem. Ulva ścisnęła ramiona brata. — Co to było? — spytała cicho. Nagle, powietrze rozdarł krótki, urywany syk, a z ciemności pomiędzy budynkami wyłoniła się wysoka postać w długiej, ciemnej pelerynie. Oczy nieznajomej osoby błysnęły pod kapturem...