W miasteczku Różanka niewiele się działo, zwłaszcza latem. Długie wieczory Ari spędzała głównie z Kacprem i Nataszą, swoimi najlepszymi przyjaciółmi. Ich ulubionym miejscem był stary cmentarny park na wzgórzu, gdzie rósł potężny dąb, którego obwód przekraczał trzy metry, a korzenie wychodziły ponad ziemię niczym wijące się węże. Miejscowi powtarzali, że drzewo jest starsze niż samo miasteczko, i że kto obejmie pień dokładnie o północy, może usłyszeć szepty przeszłości. Tego wieczoru, zafascynowani legendą, Ari, Kacper i Natasza postanowili sprawdzić, ile prawdy kryje się w tych opowieściach. Przynieśli latarki, cicho przekradli się przez chaszcze i zasiedli pod dębem, czekając na godzinę duchów. Powietrze było duszne i dziwnie elektryczne, jakby drzewo rzeczywiście miało zaraz przemówić. Dokładnie o północy Natasza, najodważniejsza z całej trójki, przyłożyła dłonie do kory i zamknęła oczy, śmiejąc się nerwowo. "Nie czuję nic poza pajęczyną," mruknęła, gdy nagle jej dłoń zniknęła w szczelinie między korzeniami. Dziewczyna zamarła. "Widzieliście to?" Ari i Kacper podeszli bliżej, próbując zrozumieć, jak to możliwe. W miejscu, gdzie przed chwilą była tylko zwykła ziemia, pojawiła się ciemna, migocząca przestrzeń. Przez chwilę widzieli w niej rozmazane kształty – coś jakby ulicę oświetloną różowawymi lampami i dziwnie wysokie, poruszające się cienie. "Może powinniśmy... wejść?" Kacper, drżąc, wyciągnął rękę, ale Ari powstrzymała go. "Chyba nie powinniśmy... ale jeśli tego nie zrobimy, nigdy nie dowiemy się, co jest po drugiej stronie," wyszeptała. Wtedy spod ziemi dobiegł ich głuchy szept – język, jakiego nigdy wcześniej nie słyszeli, ale który wydawał się dziwnie znajomy. Dąb pochylił się nad nimi, a ziemia pod stopami zaczęła lekko drżeć. Trójka nastolatków spojrzała na siebie. Gdy Kacper pierwszy odważył się nacisnąć na korzeń, który rozświetlił się na niebiesko, szczelina otworzyła się szerzej, a oślepiające światło wessało ich do środka... I wtedy wszystko się zmieniło.