Basia mieszkała w żółtym domku na końcu ulicy Akacjowej. Uwielbiała bawić się w swoim pokoju i wymyślać różne zabawy. Pewnego deszczowego popołudnia, gdy krople bębniły o szybę, Basia postanowiła poszukać czegoś ciekawego w starej szafce pod schodami. Były tam rzeczy, których dawno nikt nie oglądał. Gdy otworzyła szafkę, na samym dole, pod kolorowymi apaszkami i kapeluszem babci, dostrzegła parę dziwnych kapci. Były puchate, fioletowe i miały zamiast guzika wielki, błyszczący koralik. Basia nigdy ich wcześniej nie widziała. Z ciekawością wsunęła stopy w kapcie. Nagle poczuła lekkie łaskotanie. W tej samej chwili jej kot, Filemon, spojrzał na nią zdziwionymi oczami. Basia postanowiła zrobić krok do przodu, ale stało się coś niezwykłego. Stopa sama uniosła się kilka centymetrów nad podłogę! Filemon zamiauczał, jakby nie mógł uwierzyć w to, co widzi. Basia spróbowała zrobić jeszcze jeden krok... i wtedy zobaczyła, że w kapciach może... szybować nad dywanem! Zachwycona, zaczęła leciutko krążyć po pokoju. Wystarczyło tylko pomyśleć o jakimś miejscu, a kapcie same ją tam niosły. Poleciała więc pod sufit i dotknęła żyrandola, po czym wyfrunęła do korytarza, gdzie czekały na nią kolejne przygody. Wtedy usłyszała stukanie dochodzące ze strychu. Kapcie zaczęły delikatnie świecić ciepłym światłem, a Basia wyczuła, że coś bardzo niezwykłego czeka na nią właśnie tam...