Zuzia bardzo lubiła odwiedzać swojego dziadka, który mieszkał w starym domu na wzgórzu. Pewnego deszczowego popołudnia, kiedy wiatr gwizdał w oknach, dziewczynka bawiła się na strychu. Tam, za wielką skrzynią, znalazła stary, srebrny zegar z pokręconymi wskazówkami. Na tarczy były dziwne znaczki i uśmiechnięta sówka. — Tego zegara nigdy tu nie widziałam! — szepnęła Zuzia. Dotknęła delikatnie wskazówek, a one zaczęły szybko się kręcić. Nagle cała podłoga zadrżała i Zuzia poczuła się, jakby leciała na mięciutkiej chmurce. Gdy otworzyła oczy, zobaczyła wokół siebie wielkie, kolorowe kwiaty i malutkie dinozaury bawiące się w berka. Zza krzaka wychylił się ktoś w dziwacznym, błękitnym kapeluszu i pomachał Zuzi. Czy Zuzia odważy się podejść bliżej do nowego przyjaciela? Czy odkryje, dokąd jeszcze prowadzi zegar?...