Zuzia uwielbiała patrzeć w rozgwieżdżone niebo. Często wyobrażała sobie, jak spaceruje po Księżycu albo łapie komety. Pewnej nocy, gdy leżała już w łóżku ze swoim kotkiem Leo, zauważyła przez okno coś niezwykłego. Na podwórku stał ogromny, błyszczący balon! Miał kształt wielkiego uśmiechu i świecił jak lampki choinkowe. Zuzia wyskoczyła z łóżka, ubrała kapcie w gwiazdki i szybko pobiegła do ogrodu, a Leo zwinął się jej przy nodze. Gdy usiedli w koszyku balonu, pojawił się dziwny głos: "Witajcie! Gotowi na kosmiczną podróż?" Nawet nie zdążyli odpowiedzieć, gdy balon uniósł ich w górę – ponad domy, ponad drzewa, aż prosto do nieba. Zuzia widziała Ziemię z góry: była jak niebiesko-zielona kulka, a wokół niej krążyły różowe chmurki. Leo rozglądał się z ciekawością i próbował złapać łapką świecące gwiazdy, które przelatywały tuż obok. Nagle balon zanurkował i wylądował na dziwnej, kolorowej planecie. Zamiast trawy rosły tam żółte świderki, z nieba kapały bąbelki, a w oddali coś piszczało i śmiało się równocześnie. Zuzia chwyciła Leo za łapkę. Wtedy zza fioletowego kamienia wysunął się stworek w kapeluszu w kropki. Pomachał im i zawołał: "Czekałem na was! Chodźcie, pokażę wam coś niezwykłego..." Zuzia i Leo spojrzeli na siebie z szeroko otwartymi oczami. Co czekało na nich na tej dziwnej planecie? Jakie dźwięki dochodziły zza śmiesznych świderków? Zuzia poczuła, że zaraz wydarzy się coś bardzo wyjątkowego...