Pewnego ranka Zuza obudziła się bardzo wcześnie. Jej kot, Rysio, już czekał pod drzwiami, wiercąc się niecierpliwie. Za oknem świeciło słońce, ale coś tego dnia było inne. Zuza poczuła to od razu. Kiedy spojrzała pod swoje łóżko, zobaczyła dziwny, niebieski guzik. Nie był z żadnej jej bluzki. Wyglądał inaczej: świecił delikatnie i wydawał cichy, śmieszny dźwięk: „bzzzyk-bzzzyk”. Zuza bardzo się zaciekawiła. Wzięła guzik do ręki i pokazała go Rysiowi. Kotek powąchał go ostrożnie i zamruczał głośno. Nagle... guzik zaczął świecić mocniej! Zuza poczuła łaskotanie w dłoni, a dookoła wszystko zamieniło się w wirujące kolory. Poczuła, jakby leciała szybko do góry, coraz wyżej i wyżej. Kiedy otworzyła oczy, leżała na miękkiej, zielonej trawie. Nie była już w swoim pokoju. Wokół rosły fioletowe drzewa, a niebo mieniło się kolorami tęczy. Po trawie spacerowały stworzenia z długimi uszami, które świeciły na różowo. Rysio stał obok niej, wytrzeszczając oczy ze zdziwienia. W ręku Zuza wciąż trzymała guzik. Wtedy z pobliskiego krzaka wyjrzało coś... zupełnie niepodobnego do żadnego zwierzęcia, jakie widziała do tej pory na Ziemi. Miało trzy nóżki i futerko jak wata cukrowa. Powoli zaczęło się zbliżać... Zuza wstrzymała oddech, ściskając mocno Rysia za łapkę. Co to może być? I gdzie właściwie się przenieśli?