Za wielkim, zielonym wzgórzem rósł las, o którym mówiono, że jest zaczarowany. Właśnie tam mieszkała Zosia, dziewczynka z burzą rudych włosów i ogromną ciekawością świata. Pewnego słonecznego ranka, gdy ptaki śpiewały swoje wesołe piosenki, Zosia postanowiła wybrać się na spacer do lasu. Kiedy tylko weszła pod wysokie, stare drzewa, poczuła, że w powietrzu unosi się coś niezwykłego. Słońce wpadało przez gałęzie, malując na ziemi złote plamki. Zosia kucała, by przyglądać się kolorowym owadom i zbierała listki o dziwnych kształtach do swojego pudełka-skarbów. Nagle usłyszała cichutki dźwięk, jakby ktoś wołał ją po imieniu. Rozejrzała się uważnie, ale nikogo nie widziała. Szła więc dalej, zaglądając za krzaki i pod kamienie. Wtedy zauważyła na miękkim mchu odciśnięte malutkie łapki, które świeciły na niebiesko! Były zupełnie inne niż ślady, które znała. Zosia szła za nimi, stawiając stopy bardzo ostrożnie. Nagle zza wielkiego paprocia wyskoczył królik w niebieskiej kamizelce. Miał wielkie, okrągłe oczy i bardzo długie uszy, które drżały od emocji. Ku ogromnemu zdziwieniu Zosi, królik przemówił: – Witaj, Zosiu! Szukam czegoś, co zaginęło dzisiaj w lesie. Może mi pomożesz? Zosia była tak zaskoczona, że przez chwilę nie mogła nic powiedzieć. Potem jednak uśmiechnęła się szeroko i przytaknęła. Razem z nowym przyjacielem zaczęli podążać za dźwiękiem, który stawał się coraz wyraźniejszy. Szli przez gęste zarośla, wspinali się na powalone drzewa i przechodzili przez mostek nad szemrzącym potokiem. W pewnym momencie dotarli na małą polankę, gdzie trawa połyskiwała jak szmaragdy. W powietrzu zawisł dziwny srebrzysty blask, a dźwięk, który śledzili, teraz rozbrzmiewał tak głośno, że czuć go było nawet w stopach. Zosia spojrzała na królika z szeroko otwartymi oczami. W trawie coś się poruszyło...