Szkoła nr 7 na ul. Zielonej wyglądała zupełnie inaczej po zmroku. Korytarze wypełniał echo ich własnych kroków, a fluorescencyjne światła migotały, jakby niepewne, czy chcą jeszcze pracować. Weronika, Michał, Igor i Lena nigdy nie planowali zostać w szkole po ostatnim dzwonku, ale praca nad projektem z fizyki wciągnęła ich bardziej, niż się spodziewali. Gdy w końcu sięgnęli po plecaki, zorientowali się, że drzwi do głównego hallu są zamknięte na głucho. — Niemożliwe, przecież mieliśmy wyjść o siedemnastej! — Weronika pociągnęła za klamkę jeszcze raz, jakby miało to coś zmienić. Michał zajrzał przez mleczne szyby do gabinetu nauczycielskiego, ale wszędzie było pusto. Igor, nieco przestraszony, rzucił: — Może zostaniemy tu do rana? W sumie… zawsze chciałem zobaczyć, jak szkoła wygląda w nocy. Lena uniosła brwi, chcąc rozładować napięcie: — To chyba twój szczęśliwy dzień, Igorze. Śmiech przerwał dźwięk, którego nie mogli zignorować. Z głębi korytarza dobiegł szmer, jakby ktoś grzebał w szafkach albo przesuwał krzesła. Weronika ścisnęła mocniej książkę od fizyki. — Chyba nie jesteśmy tu sami — szepnęła. Postanowili sprawdzić, co się dzieje. Przeszli ostrożnie w stronę laboratorium fizycznego, gdzie światło wciąż się świeciło. Drzwi były uchylone. Przez szparę zobaczyli profesora Białka, ich nauczyciela fizyki, który starał się po cichu spakować do plecaka jakieś dziwne, metalowe urządzenie. — Profesorze? — zapytała Lena cicho, ale nie odpowiedział. W tej samej chwili profesor odwrócił się gwałtownie, spojrzał na nich szeroko otwartymi oczami, a potem… zniknął. Dosłownie rozmył się w powietrzu, pozostawiając po sobie tylko metaliczny zapach i dziwne, elektryczne trzaski. Wszyscy spojrzeli na siebie, próbując zrozumieć, co właśnie się wydarzyło. Czy to możliwe, że profesor Białek naprawdę zniknął? A jeśli tak… czym było urządzenie, które zabrał ze sobą? Czuli zimny dreszcz ekscytacji i lęku, gdy podjęli decyzję: muszą odkryć prawdę, zanim drzwi szkoły otworzą się ponownie o świcie...