Wszystko zaczęło się pewnego sierpniowego wieczoru, kiedy Michał, Lena, Igor i Paula wracali rowerami przez starą część miasta. Słońce ledwo przebijało się przez ciemne chmury, a na Strzelniczej zrobiło się prawie całkiem szaro. Mijając opuszczony, zarośnięty dom z numerem 17, Michał nagle zahamował. – Patrzcie! – wyszeptał, wskazując na okno na piętrze. Przez szybę przebiegł nikły, zielonkawy błysk. Wyglądało to, jakby ktoś machał latarką pod wodą. Lena, która zawsze miała talent do wyczuwania niezwykłych sytuacji, natychmiast się zatrzymała. – Przecież tu od lat nikt nie mieszka! Wszyscy mówią, że ten dom jest nawiedzony, pamiętacie? Igor przewrócił oczami, choć i jemu włosy pod czapką stanęły dęba. Paula była najodważniejsza z nich. – Może ktoś po prostu się tam włamał. Albo to jakiś żart. Idziemy sprawdzić? Pozostałym nie było spieszno, ale ciekawość była silniejsza niż strach. Przeskoczyli przez rdzewiejącą furtkę, przedzierając się przez wysoką trawę, aż stanęli pod drzwiami. Z wnętrza domu dobiegł cichy szelest, jakby ktoś poruszał się po skrzypiącej podłodze. – Słyszeliście to? – szepnął Michał, ściskając kierownicę roweru tak mocno, że mu pobielały palce. Igor powoli wyciągnął telefon, włączając latarkę. Drzwi były uchylone na tyle, by zobaczyć kawałek ciemnego korytarza zalanego bladozielonym światłem. Paula, zwykle pewna siebie, tym razem zatrzymała się tuż za progiem. – Ktoś tam jest? – zawołała na tyle głośno, że aż zadrżała pajęczyna w rogu drzwi. Odpowiedziała jej cisza, jeszcze głębsza niż wcześniej. Nagle w głębi domu rozległ się dźwięk ciężkich kroków. Zielone światło zaczęło drgać i zmieniać barwę na fioletową. W tym samym momencie usłyszeli trzask rozbijanego szkła i urywany szept: – Nie wolno tutaj wchodzić… Wszyscy zamarli, wpatrzeni w rozświetlony korytarz. Coś – albo ktoś – właśnie nadchodziło w ich stronę...