Na targu świątecznym w Brzezinach pachniało piernikiem, pomarańczami i świerkiem. Maja, czternastolatka z sąsiedniej ulicy, pomagała babci sprzedawać serca z lukrem. Nad rynkiem błyszczała wielka gwiazda na choince, a zegar ratusza milczał. Milczenie trwało od lat, odkąd zaginął zimowy klucz do jego mechanizmu. Ludzie szeptali, że gdy znów zabrzmi, przyniesie miastu niezwykłą Wigilię. Maja śmiała się z legend, lecz tej zimy coś brzmiało w niej jak napięta struna. W starym drewnianym foremniku znalazła cienki, mosiężny klucz w kształcie śnieżynki. Pod nim leżał zwinięty skrawek papieru z krzywą, starą kaligrafią. — Jeśli chcesz usłyszeć czas, przyjdź po zmroku na stronę północną — brzmiał napis. Na samym dole widniał podpis: tajemniczy Kolędnik Północy, jak z baśni. — Pewnie ktoś robi sobie żart — mruknął Bartek, który podszedł z łyżwami na ramieniu. Maja schowała klucz do kieszeni i poczuła, jak dłoń robi się cieplejsza. Wieczór zgęstniał, śnieg skrzypiał, a latarnie rysowały złote plamy na lodzie. Przy szopce pod choinką Maja zauważyła maleńki otwór na klucz, prawie niewidoczny. — Strona północna to tu — szepnęła, wskazując figurkę Trzech Króli stojących od północy. Klucz wsunął się z cichym kliknięciem, a w drewnie uchyliła się tajna klapka. W środku leżała mapa rynku z narysowaną strzałką i napisem: Wejście: Północ. Z dołu dobiegł ich ledwo słyszalny takt, jakby ktoś próbował rozruszać stary zegar. Poprowadziła Bartka za stoiska, aż trafili na żeliwną kratę przy murze ratusza. Śnieżynkowy klucz pasował idealnie; krata ustąpiła i ukazały się wąskie kamienne schody. Zgasła muzyka z głośników, a powietrze pachniało metalem, cynamonem i czymś bardzo starym. Schodzili w dół, licząc stopnie, gdy nagle drgnęły światła na rynku i przygasła choinka. — Czujesz to? — spytał Bartek, bo z wnętrza dobiegł ich miękki, głęboki chór. Na dole czekały drzwi z mroźnym symbolem śnieżynki, który rozświetlił się sam. Zegar uderzył trzynasty raz, a ktoś po drugiej stronie wyszeptał imiona Mai i Bartka.