Maks spędzał pierwszą noc w latarni ciotki Heli. Sztorm dudnił, a syrena mgłowa zawyła jak ogromny pies. Szkło wielkiej soczewki kręciło się i rozcinało ciemność. — Pilnuj światła — powiedziała Hela, znikając w drzwiach do generatora. — Jeśli zgaśnie, wołaj przez radio natychmiast. Maks został sam z ruchem światła i dudnieniem morza. Na biurku leżał stary notes latarnika, pełen kodów świateł. Chłopak przewrócił strony, bo lubił zagadki i znaki. Wtedy przez mgłę mignęło z zatoki dziwne zielone światło. Nie pasowało do mapy, ani do zwykłych latarni na wybrzeżu. Mrugnęło trzy razy, pauza, jeszcze raz, i znowu trzy. Maks porównał to z notatkami i zamarł przy marginesie. W kodzie wychodziło jasne słowo: NIE SCHODŹ. Z dołu zadzwonił metalicznie wolny łańcuch, jakby ktoś nim poruszył. Pod stopami przeszła lekka fala, choć podłoga była cementowa. Maks odsunął klapę schodów i poczuł chłodny, słony przeciąg. Na betonie ciemniały mokre ślady, wiodące z tunelu magazynu. Drzwi magazynu były zamknięte, a klucz tkwił po naszej stronie. — Ciotko? — zawołał do radia. — Odbiór? Radio zawarczało i odezwał się głos bardzo podobny do Heli. — Maksie, zejdź natychmiast na dół. Światło trzeba wyłączyć. Chłopak spojrzał na soczewkę, która właśnie przyspieszyła obrót bez powodu. W notatniku ciągle widniało ostrzeżenie: NIE SCHODŹ. Za drzwiami magazynu coś zastukało raz, potem drugi, bliżej. Klucz w zamku poruszył się sam i zaczął powoli obracać.