Lena mieszkała pod latarnią, która mrugała nad portem jak niecierpliwe, stare oko. Miała siedemnaście lat i wolała nocne przypływy od szkolnych dzwonków i przerw. W bibliotece latarni układała mapy po kolorach, słuchając, jak papier szumi jak fale. Babcia Halina mawiała, że nie każda linia brzegowa lubi być rysowana do końca. Od dzieciństwa widywała w słoikach po muszlach drobne błyski, jak uśmiechy zamkniętej burzy. Tego wrześniowego popołudnia na biurko spadła koperta posypana solą, bez znaczka i adresu. Atrament błyszczał jak mokry asfalt, a litery układały się równo, jakby oddychały. Przyjdź o północy do dawnej pochylni, przynieś mosiężny żeton Haliny, Archiwum Północy. Do środka włożono wycinek mapy, na którym brakowało całej jednej ulicy portowej. Atrament pachniał wodą z dna, a sól skrzypiała, kiedy rozprostowała zagięty róg. Na historii pojawił się zastępca, mężczyzna o włosach jak mokre siwiejące wodorosty. Kreda sama dopisywała daty, gdy mówił, a kalendarz rozsypywał się na suficie w gwiazdy. — Nie zgub żetonu, Leno — powiedział, nie odwracając się od tablicy, jakby to nie on mówił. Lena zacisnęła dłoń na karku, udając, że się drapie, choć skóra zapiekła chłodem. Wieczorem wiatr wynosił z portu rdzawy zapach lin, a latarnia mrugała nad wodą częściej. Babcia wyjechała do sanatorium, więc w domu grało tylko radio i stara mapa Bałtyku. W kufrze z farbami znalazła mosiężny żeton, cięższy niż wyglądał, z grawerem fali i latarni. Po przyłożeniu do mapy ulica, której brakowało, pociemniała jak mokry piasek po odpływie. Pochylnia była zamknięta siatką, ale za nią stała ściana z głazów, nie do końca prawdziwa. Gdy Lena zbliżyła żeton do jednego kamienia, powietrze zapiszczało jak przestawiany mikrofon. Telefon zamigotał, pokazując 23:59, potem zgasł, zostawiając na ekranie mapę bez tła. Woda w kanale uniosła się pod górę, jakby ktoś pociągnął za niewidzialny, zardzewiały łańcuch. Kamień odsunął się milimetr po milimetrze, odsłaniając szczelinę, z której dmuchnęło chłodnym światłem. Z głębi dochodził cichy szelest, jak przewracane kartki, i chrapliwe bicie niewidzialnego zegara. Zatoka ucichła nagle, jakby miasto wstrzymało oddech, a mewy zniknęły w ciemnościach. Lena wsunęła żeton w okrągły otwór, poczuła ciepło metalu, a światło rozlało się po kamieniach. Tuż za jej plecami ktoś wyszeptał jej głosem: Nie otwieraj, i drugie kliknięcie rozniosło się w murze.