Miasto zawsze wydawało się Igorowi do bólu zwyczajne. Codzienność przeciekała przez palce razem z szarym światłem, które wpadało do jego pokoju przez zakurzone szyby. Wszystko zmieniło się pewnego popołudnia, gdy podczas ulewy Igor postanowił skrócić sobie drogę do domu przez nieznaną, wąską uliczkę. Ulica Niewidzialnych Cieni istniała jakby tylko wtedy, kiedy nikt na nią nie patrzył wprost. I właśnie tam, pomiędzy starymi kamienicami, zauważył niewielki szyld: „Zegarmistrz - naprawa wszelkiego czasu”. Ciekawość zwyciężyła. Wszedł do środka, a drzwi zamknęły się za nim z cichym kliknięciem. Warsztat wypełniały zegary. Niektóre wyglądały na zabytkowe, inne niczym z przyszłości. Wśród półek i podłogi zalegały trybiki, wahadła i mechaniczne ptaki ze szklanymi oczami. Przy jednym z biurek siedział staruszek o zadziwiająco bystrych oczach i dłoniach, które zdawały się płynąć ponad mechanizmami. "Wiedziałem, że w końcu przyjdziesz, Igorze" – powiedział Zegarmistrz bez podnoszenia wzroku. Igor poczuł lodowaty dreszcz na karku. Przecież nigdy wcześniej tu nie był. "Skąd pan mnie zna?" – zapytał nieco zbyt cicho. Zegarmistrz uśmiechnął się tajemniczo i wskazał na ogromny, złoty zegar stojący w kącie. "Ten czas nie należy do tego świata. Każdy, kto go dotknie, musi wybrać: zapomnieć albo poznać prawdę. Ale pamiętaj, czas płynie tutaj inaczej." Igor powoli podszedł do zegara. Wskazówki wydawały się płynąć pod prąd, a w odbiciu szklanej kopuły – zamiast warsztatu – zobaczył dzikie, pełne barw miasto, jakiego nigdy wcześniej nie widział. W tym momencie zegar dzwonił głośno, czas w warsztacie jakby zatrzymał się na ułamek sekundy. W powietrzu unosił się błękitny dym, a Igor poczuł pod stopami drżenie, jakby podłoga za chwilę miała się otworzyć i pochłonąć go do innego wymiaru…