Ola Klimek, trzynastoletnia dziewczyna zafascynowana starymi przedmiotami, wiedziała, że ulica Cicha skrywa sekrety. Mieszkała tu od urodzenia i zdążyła poznać każdy chodnikowy pęknięcie, każdy rozklekotany płot. Ale dopiero dziś zwróciła uwagę na sklepik z szyldem 'Zegarmistrz'. Pewnie przez mgłę, która tego ranka oplatała miasto jak pajęczyna. Wejście do sklepu przypominało przechodzenie przez granicę światów. W środku pachniało kurzem i starym drewnem, a z każdego kąta wystawały zegary – malutkie kieszonkowe i ogromne stojące. Za ladą, niczym uśmiechnięty duch, stał pan Szymon, zegarmistrz z siwym wąsem i oczami błyszczącymi jak szkiełka. – Ciebie jeszcze tutaj nie było – powiedział, przesuwając palcem po tarczy starego zegarka. – Czego szukasz? Ola wzruszyła ramionami. – Chyba czasu – bąknęła niepewnie. Zegarmistrz rozchylił zamszowy woreczek i podał jej mały, srebrny zegarek na łańcuszku. Wskazówki stały w miejscu, ale Ola przysunęła go do ucha i usłyszała cichy szept. – Jeśli chcesz coś wiedzieć, zapytaj go – szepnął pan Szymon. Ola wzięła zegarek, spojrzała na tarczę i... przez sekundę obraz sklepu zaczął się rozmazywać. Usłyszała głosy dzieci, których tutaj nie było, oraz stukot nieznanych kroków. Zegarmistrz patrzył na nią, jakby już wiedział, co się dzieje. Nagle ze środka zegarka dobiegł wyraźny dźwięk – jakby tykanie zmieniło się w bicie serca. Przez otwartą szybkę zobaczyła w środku coś, czego nie powinno tam być – fragment swojego pokoju, a wokół niego poruszające się cienie. Ola otworzyła usta, by coś powiedzieć, ale wtedy zegar na ścianie wybił godzinę szesnastą. Wszystkie wskazówki w sklepie zaczęły kręcić się szaleńczo, a za oknem zmieniały się pory dnia niczym slajdy. Ola ścisnęła zegarek mocniej, próbując zrozumieć, czy to ona porusza czasem, czy czas porusza nią... W tej właśnie chwili drzwi sklepiku same się zatrzasnęły, a powietrze przeszył tajemniczy szept: „Jesteś gotowa na więcej?”