Oliwia miała czternaście lat i kolekcjonowała mapy oraz bilety papierowe. Najbardziej lubiła zegary, bo obiecywały porządek w świecie dziwnych przypadków. W sobotę zbłądziła na ulicę Archiwalną, gdzie mrugał szyld antykwariatu. Sklep nazywał się Sekunda i pachniał kurzem, miedzią oraz deszczem. Na dnie gabloty leżał kieszonkowy zegarek z matowym szkłem i rysą. Z tyłu miał grawer: Nie wyprzedzaj trzynastej, inaczej to ona wyprzedzi ciebie. Zebrała oszczędności i kupiła go, choć wydało się to niepraktyczne. Sprzedawca tylko wzruszył ramionami, gdy Oliwia zapytała o dziwny napis. Zegarek tykał nierówno, jakby gonił niewidzialny pociąg po zaginionej szynie. W niedzielę miała z Maksem robić szkolny projekt o historii miasta. Postanowili zacząć w dawnej zajezdni, bo tam czas trzyma się szyn. O trzynastej trzynaście mieli nacisnąć koronkę, tak jak sugerował grawer. Maks zażartował, że najwyżej cofnie im się zadanie domowe i kłopoty. Pod wieczkiem było jeszcze coś: rysunek spirali i data bez roku. Zajezdnia była pusta, tylko ptaki próbowały udawać syreny starych tramwajów. Pod dachem wisiał kurz, a na torach spała rdza i olej. Oliwia odsunęła wieczko, usłyszała trzynaste tyknięcie, choć było jeszcze dwanaście pięćdziesiąt. Sekunda zamigotała jak łuska ryby i rozciągnęła się, jakby była gumą. Telefon Maksa mrugnął, stracił zasięg, a aplikacja zegara nagle włączyła trzynastą. Na ścianie rozsypały się litery graffiti i ułożyły ogłoszenie o konnych tramwajach. Gdzieś daleko zabuczało miasto, lecz hala trwała osobno, jak kieszeń ciszy. Maks ścisnął jej rękaw, ale w jego oczach była nie ciekawość, lecz autentyczny zachwyt. Powietrze zrobiło się chłodne, pachniało węglem i mokrym drewnem, jak po burzy. Zegarek zadrżał, wskazówka sekundowa stanęła prosto, a potem wskazała trzynaście. Z głębi hali dobył się stuk kopyt i skrzypienie nieistniejących osi. Ktoś po drugiej stronie światła wymówił imię Oliwii, bezbłędnie i z przyzwyczajenia. A potem z mgły wyszedł chłopak w kaszkiecie, trzymając identyczny zegarek jak jej.