Każda szkoła ma swoje sekrety, ale nikt nie spodziewał się, że właśnie w naszej – starej, otoczonej wiekowymi lipami – wydarzy się coś niezwykłego. Gdy Klaudia, Michał i Basia umawiali się na spotkanie po lekcjach, myśleli, że ich największą przygodą będzie przemykanie korytarzami, by nie natknąć się na woźnego. Jednak kiedy w piątkowe popołudnie deszcz lunął jak z cebra, a szkolny korytarz opustoszał, Klaudia zaproponowała wyprawę na poddasze budynku. Mówiło się, że nikt tam nie wchodzi od lat, a schody skrzypią tak przeraźliwie, że sam dźwięk potrafił przyprawić o gęsią skórkę. Basia, choć niechętnie, zgodziła się, a Michał już od dawna marzył, by zobaczyć, co kryje się za zamkniętymi drzwiami. Pełni ekscytacji, uzbrojeni w latarki z telefonów i czekoladowy batonik na wszelki wypadek, ruszyli w górę. Na poddaszu półmrok mieszał się z zapachem starego drewna i kurzu. Stosy pokrytych pajęczynami mebli, pudeł pełnych pożółkłych zeszytów i wielki portret dyrektora z lat osiemdziesiątych przyglądały im się uważnie. Nagle Klaudia zauważyła niewielkie pudełko wciśnięte między walizki. W środku leżał stary kieszonkowy zegarek – wyblakły, ale z delikatnym grawerem na wierzchu. Kiedy Michał wziął go do ręki, wskazówki zaczęły się poruszać, choć zegarek nie miał baterii ani nie był nakręcany. Basia poczuła dreszcz. – Pewnie działa na magnes – próbowała żartować, ale nikt się nie śmiał. Klaudia dotknęła tarczy i w tym samym momencie zegarek wydał dziwny dźwięk – jakby z wnętrza wydobywało się ciche tykanie, niesłyszalne dla kogokolwiek poza nimi. Nagle w całym pomieszczeniu rozległ się głuchy stukot. Zza jednej z wysokich szaf dobiegał szelest, jakby ktoś lub coś poruszało się tam bardzo ostrożnie. Przyjaciele spojrzeli po sobie, serca zaczęły im bić szybciej. Michał ścisnął zegarek mocniej i wtedy wskazówki nagle zatrzymały się na godzinie, którą wszyscy znali, ale nie potrafili sobie przypomnieć, dlaczego jest tak ważna... Basia uniosła latarkę i skierowała światło w stronę szafy. Z cienia wyłoniła się powoli sylwetka...