Burza kłębiła się nad miasteczkiem, gdy zamiatałam szkolną piwnicę za karę. W cieniu kotłowni znalazłam metalową skrzynkę z herbem i datą 1911. Zatrzask ustąpił, a w środku leżał ciężki zegarek kieszonkowy, chłodny jak lód. Sekundnik poruszał się wstecz, a koronka miała grawerowane miesiące i lata. W wewnętrznej pokrywce wyryto zdanie: „Wracaj, nim zadzwoni trzeci dzwon”. Napisałam do Tymka, który znał wszystkie szkolne plotki i dziwne przejścia. Przyszedł szeptem, z latarką i notatnikiem, jakby szedł na polowanie. „To wygląda jak zegar do ustawiania czasu, nie godzin” – mruknął. Ustawiliśmy koronkę na wrzesień 1923 i południe, prawie bez tchu. Światło zamigało, kurz zatańczył, a powietrze pachniało ozonem i starym drewnem. Ekrany telefonów zastygły, jakby ktoś zatrzymał je niewidzialnym, milczącym magnesem. Korytarz zwęził się, a kafelki odzyskały dawne wzory i blade kolory. Przez drzwi mignęli uczniowie w długich fartuchach i nauczyciel z laską. Schowaliśmy się za gablotą z trofeami, której jeszcze nie powinni tu znać. Spojrzałam na tablicę ogłoszeń i zamarłam przy nazwisku: Helena Lenart. To było imię mojej prababci, zapisane tuszem, jakby czekała na mnie. Z kotłowni dochodził żelazny zapach pary i echo odległych kroków. Rozległ się pierwszy dzwon, niski i ciężki, a zegarek zawarczał ostrzegawczo. „Trzy dzwony, pamiętasz?” – syknął Tymek. – „Potem wszystko może się zamknąć”. Z półmroku wysunęła się dziewczyna w granatowym mundurku, niemal w moim wieku. W dłoni miała bliźniaczy zegarek i spojrzenie, które nie znało wahania. „Spóźniliście się o sto lat” – powiedziała. – „Macie odwagę wspiąć się na wieżę?” Drugi dzwon przeciął ciszę, a w górze zaskrzypiały drewniane schody dzwonnicy. Mechanizm w zegarze przeskoczył o ząbek, jakby liczył nam pożyczone sekundy. Tymek skinął, ja zacisnęłam palce na wiekowym metalu i ruszyliśmy biegiem. Drzwi do wieży otworzyły się same, a z wnętrza buchnęło zimne powietrze. Gdy stanęliśmy na pierwszym stopniu, kamień zadrżał, a trzeci dzwon nabierał oddechu.