Noc była gęsta i cicha, a cienie kładły się na ścianach starego, opuszczonego domu na skraju miasta. Trzynastoletnia Lena, jej rówieśnik Filip i piętnastoletni Kamil od dawna planowali tę wyprawę – najpierw dla żartu, potem ze zwyczajnej ciekawości. Mówiono, że dom należał kiedyś do dziwaka, który potrafił mówić z maszynami. Nikt nie wierzył w takie historie... aż do dzisiejszego wieczora. Wsuwając się przez skrzypiące drzwi, Lena wyciągnęła latarkę i oświetliła zakurzone ściany pokryte pajęczynami. Serca biły im szybciej, gdy przeciskali się przez korytarz pełen starych portretów. Na jednym ze zdjęć rozpoznali dziwnie znajome rysy twarzy. – Ej, czy on nie wygląda trochę jak Filip? – szepnęła Lena. – Nie żartuj – burknął Filip, ale sam nie odrywał wzroku od fotografii. Poszli dalej, aż trafili do gabinetu. Tam, na wielkim, dębowym biurku, leżał zegarek kieszonkowy. Kamil, jak zawsze pierwszy do działania, podniósł go i delikatnie otworzył. Wskazówki zaczęły obracać się w szaleńczym tempie, a złote cyferki rozbłysły oślepiającym światłem. Pokój wirował wokół nich, a meble rozmywały się, stając się przezroczyste jak mgła. Zanim zdążyli krzyknąć, poczuli, jak podłoga wymyka im się spod nóg. Otworzyli oczy w miejscu, które przypominało dawny park – ale zamiast asfaltowych dróg były ubite ścieżki, a w oddali widać było powozy zamiast samochodów. Kamil ścisnął zegarek w dłoni, który teraz pulsował błękitnym światłem. Trójka przyjaciół zamarła – czy uda im się wrócić do swojego czasu? I kim był chłopak z portretu, łudząco podobny do Filipa? Nagle usłyszeli czyjeś kroki za sobą...