Lena po szkole pomagała w zegarmistrzowskim warsztacie dziadka Feliksa. Deszcz dzwonił o szyby, a ściany szeptały tykanie setek zegarów. Na ladzie stał szklany klosz, a pod nim stary kieszonkowy zegarek. Dziadek mrugnął: „Nie dotykaj go jeszcze, zrobię herbatę, Leno”. Gdy wyszedł na zaplecze, coś pod kloszem zaświeciło niebiesko. Zegarek miał na deklu gwiazdkę i literę L wyrytą płytko. Sekundnik nie biegł, lecz co kilka chwil cofał się o kreskę. Obok korony pulsował maleńki szafirowy przycisk, jakby miał serce. Ze środka metalu zabrzmiało ciche piknięcie, jak z dalekiej stacji. Dzwonek przy drzwiach milczał, a jednak usłyszała trzynaście uderzeń. Ostrożnie uniosła klosz; szkło było chłodne jak poranny lód. Powietrze pachniało deszczem i kurzem, choć wiatr nie wchodził. Metalowa koperta zatrzęsła się i sama otworzyła, jak muszla. Ze środka wysnuła się nitka światła i narysowała plan miasteczka. Ulica Podgórna pojaśniała, a obok zakwitł srebrny numer trzynaście. Spod lady wysunęła się szufladka i podała Lenie brązową kopertę. Na kopercie widniała data jej urodzin i maleńki gwiazdozbiór. Zegarki wokół zamilkły naraz, jakby ktoś ściszył cały czas. W szkle zobaczyła własną twarz, lecz starszą, z krótszymi włosami. „Nie spóźnij się”, wyszeptał głos bardzo podobny do jej głosu. Dziadek chrząknął na zapleczu, a przycisk błysnął tuż pod jej palcem. Jej palec zawisł nad koroną, gdy podłoga lekko, ostrzegawczo zadrżała.