Gdy Karolina weszła do starego antykwariatu pod Zegarem, poczuła lekkie mrowienie na karku. Za nią, wśród zakurzonych tomów, rozglądał się Michał, jej starszy brat. – Ty wiesz, że pradziadek pracował tutaj jako czeladnik? – rzucił szeptem, podnosząc z półki oprawiony w skórę dziennik. Karolina przytaknęła. Byli tu nie bez powodu. Właściciel sklepu, siwy pan Feliks, obiecał im pokaźną nagrodę za odnalezienie zaginionego zegarka mistrza Bernharda. To, co jednak znaleźli, przerastało ich oczekiwania. Między książkami leżał maleńki, srebrny zegarek kieszonkowy z wygrawerowanymi inicjałami "K.B.". Karolina nacisnęła sprężynkę i wtedy czas wokół nich pękł jak cienka szyba. Światło migotało, sklep zamienił się w wirujący tunel, a kiedy Karolina znów otworzyła oczy, stała na brukowanej ulicy. Michał chwytał ją za rękę. Dookoła przejeżdżały dorożki, powietrze pachniało węglem i deszczem, a szyldy świeciły złotymi literami: "Warszawa, 1880 rok". Dziewczyna zacisnęła zegarek w dłoni. – Michał... To się dzieje naprawdę? Nagle przed nimi pojawiła się tajemnicza postać w płaszczu. Spojrzała na nich czarnymi oczami, a potem rzuciła przez ramię: – Jeśli chcecie wrócić do swoich czasów, musicie znaleźć odpowiedź, zanim wybije północ... Z oddali rozległo się bicie zegara. Karolina i Michał spojrzeli na siebie – czy uda im się rozwikłać zagadkę, zanim czas się skończy?