Lena nie przepadała za wracaniem ze szkoły przez Rynek, zwłaszcza gdy wracała późno. Stare kamienice rzucały długie cienie, a bruk wydawał głuche dźwięki pod jej trampkami. Tego dnia deszcz smętnie stukał o kaptur bluzy. Niemal przebiegła koło antykwariatu. Nigdy nie zwracała na niego większej uwagi, ale tym razem zza dusznej szyby coś przykuło jej wzrok. Był to zegar. Stary, z ornamentami na obudowie i podartą cyferblatem tarczą, wyglądał, jakby pamiętał czasy, gdy jej miasteczko było jeszcze wioską. Zanim zdążyła się powstrzymać, weszła do środka. Dzwonek nad drzwiami zadźwięczał niespokojnie. W środku pachniało kurzem, starą książką i czymś słodkim, jakby karmelizowanym. Za ladą stał pan Borsuk, właściciel antykwariatu, z wiecznym uśmiechem i srebrną brodą. „Szukasz czegoś konkretnego?” – spytał, patrząc na Lenę przez małe okularki. Pokręciła głową i podeszła prosto do zegara. Był piękny w swój dziwaczny sposób. Lena dotknęła delikatnie mosiężnej wskazówki i poczuła dziwny chłód. Zegar odezwał się nagle cichym “tyk-tak”, chociaż od lat podobno nie działał. Pan Borsuk uniósł brwi, ale nie powiedział nic. Zanim Lena się zorientowała, świat wokół niej lekko zadrżał, a sklep z każdą sekundą zdawał się zmieniać kolory. Czy to przez odbicie w szkle, czy przez ten niezwykły zegar, Lena zobaczyła na ścianach cienie, które przesuwały się w rytm stukania. Drzwi antykwariatu zamknęły się z cichym trzaskiem, a zza regału dobiegł ją szept, którego nie powinna tu usłyszeć: „Nie dotykaj drugiej wskazówki, jeśli nie jesteś gotowa…” Lena spojrzała na zegar, a wskazówki zaczęły się poruszać coraz szybciej. Zrozumiała, że właśnie uruchomiła coś, o czym nie miała pojęcia. Co się stanie, jeśli zdecyduje się dotknąć drugiej wskazówki?