Szkolna biblioteka zawsze wydawała się Amelii miejscem pełnym tajemnic, ale tego dnia wszystko poczuła inaczej. Razem z przyjaciółmi – Maxem, ekspertem od komputerów, oraz Igorem, który nigdy nie rozstawał się z aparatem – szukała książek do referatu z historii. Na końcu najdalszego regału, za kilkoma zakurzonymi tomami, ich uwagę przyciągnął ogromny, stary zegar z rzeźbioną tarczą. "Widzieliście kiedyś coś takiego?" – Max pochylił się, przyglądając się wskazówkom, które poruszały się w dziwny sposób, czasami nawet do tyłu. Igor, jak zwykle, zaczął robić zdjęcia. Amelia zauważyła, że wokół zegara poukładane są stare pergaminy i dziwne, metalowe części przypominające koła zębate. Kiedy Max, zachęcony ciekawością, dotknął mosiężnej koronki zegara, cały mechanizm nagle zadrżał. Wskazówki zaczęły wirować coraz szybciej, a wokół nich pojawiła się mgła, która wciągnęła całą trójkę do środka tarczy. Gdy mgła opadła, dzieci znalazły się w miejscu zupełnie im nieznanym. Zamiast półek z książkami otaczały ich brukowane ulice i wozy zaprzężone w konie. Ludzie nosili ubrania jakby z dawnej epoki, a gdzieś w oddali rozbrzmiewał stukot kuźni. Amelia próbowała znaleźć jakiekolwiek punkty orientacyjne, ale wszystko wydawało się obce i równocześnie fascynujące. Max nerwowo przeglądał swój telefon – ten jednak odmówił posłuszeństwa. Igor ze zdumieniem zauważył, że aparat fotograficzny pokazuje tylko niewyraźne obrazy. Nagle podszedł do nich chłopak w filcowym kapeluszu i z tajemniczym uśmiechem. Bez słowa wręczył Amelii mały, srebrny klucz. "Jeśli chcecie wrócić, musicie odnaleźć Serce Zegara" – wyszeptał, po czym zniknął w tłumie. Trójka przyjaciół spojrzała na siebie z mieszaniną lęku i ekscytacji. Co oznaczała ta zagadkowa wskazówka? Gdzie powinni zacząć szukać? I czy w ogóle będą mogli wrócić do swojej biblioteki? Dokładnie w tym momencie rozległ się dziwny, metaliczny dźwięk i wokół nich zaczęło dziać się coś bardzo niezwykłego...