Budynek starej biblioteki na skraju miasta zawsze wydawał się Ani, Jakubowi i Lidce miejscem z innej epoki. Wieczorami wyglądał jak wyjęty z gotyckiej powieści, kryjąc w sobie nieskończone labirynty regałów i mroczne zakamarki, o których nawet bibliotekarka, pani Nykiel, nie chciała rozmawiać. Pewnego deszczowego popołudnia, kiedy wśród grzmotów miasto zdawało się wymarłe, przyjaciele postanowili zostać w bibliotece po zamknięciu, by odnaleźć zaginiony Dziennik Podróżnika, o którym krążyły legendy wśród czytelników. Przygaszone światło i cisza potęgowały wrażenie, że czają się tu sekrety. Gdy przeszukiwali zakurzone półki w najstarszej części budynku, Lidka natknęła się na ciężkie metalowe drzwi, częściowo zasłonięte stosem starych atlasów. Drzwi ustąpiły pod naciskiem i przyjaciele zeszli po wąskich schodach do niewielkiego, podziemnego pomieszczenia. W rogu stał monumentalny, misternie zdobiony zegar z dziwnym symbolem na tarczy. Jakub ostrożnie obrócił wskazówki zegara, kiedy na zewnątrz błysnęło światło. Nagle powietrze zawirowało, półki z książkami zaczęły się rozmywać, a wokół pojawiły się odgłosy zupełnie innego świata. Znaleźli się w zupełnie nieznanym, tętniącym życiem miejscu, a na ścianie wisiał plakat z datą: 3 maja 1939 roku. Chcieli się cofnąć, ale wejście do podziemia zniknęło, a gdzieś w tłumie ktoś wykrzyknął ich imiona, jakby czekał na nich od lat...