Cichy szelest liści towarzyszył trzem sylwetkom przesuwającym się wzdłuż ogrodzenia starej szkoły. Ola, Bartek i Nina – wszyscy mają po dziewiętnaście lat, ale tej nocy nawet oni czują się nieswojo. Stara szkoła od lat stała pusta, a o jej poddaszu krążyły dziwne plotki: podobno właśnie tam słychać było stukot wielkiego, zapomnianego zegara, na długo po tym, jak zegary we wszystkich innych klasach przestały działać. Noc była chłodna i cicha. Kiedy udało im się przedostać przez dziurę w siatce, głuche echa ich kroków rozbrzmiały na zbutwiałych deskach korytarza. Niemal instynktownie ściszyli głosy. Z ciemności korytarza wyłaniały się zamglone kształty dawnych ławek i powykręcane ławice kurzu. Przypadkowe światło latarki Niny oświetliło ścianę z wyblakłymi zdjęciami dawnej klasy – dzieci uśmiechają się do obiektywu z niepokojącą powagą. – Może jednak wróćmy... – szepnęła Ola, ale Bartek pokręcił głową. Wiedział, po co tu przyszedł. Od miesięcy próbował ustalić, dlaczego co roku, dokładnie w jego urodziny, o północy, przez okno starej szkoły wydobywa się żółta poświata. Skrzypiące, wąskie schody prowadziły ich na poddasze. Tam, pod samym dachem, stał wielki zegar z ciemnego drewna, wyższy od każdego z nich. Przez zakurzoną szybkę widać było nieruchome wskazówki – minutową i godzinową. Jednak w powietrzu czuć było wyraźnie napięcie, jakby mechanizm zegara tylko czekał na odpowiedni moment, by znów wypełnić ciszę stukotem. Nina podniosła latarkę, a jej światło zatrzymało się na odlatującym pajęczynie. Zegar był dziwnie chłodny, niemal lodowaty pod palcami Bartka, gdy go dotknął. – Słyszycie? – wyszeptała Ola. Wszyscy ucichli. Do ich uszu dobiegł odległy, metaliczny klik. Potem kolejny. Zegar powoli zaczął tykać... W tej samej chwili z ciemności za zegarem rozległ się przytłumiony, nieznany głos: – Moja kolej...