Rokosz, niewielkie miasteczko położone pośród sennych wzgórz, od dawna skrywał coś, co umykało zwykłym mieszkańcom. Większość przechodziła obok starej, kamiennej wieży w samym centrum rynku, traktując ją jak kolejny smutny relikt minionych czasów. Ale nie Lena, Filip i Weronika. Od kiedy Lena skończyła trzynaście lat, zaczęła widywać w oknie wieży słabe światło pojawiające się tuż po zmierzchu. Powiedziała o tym Filipowi i Weronice, swoim najlepszym przyjaciołom, którzy – jak się okazało – również zauważyli coś niezwykłego. Pewnej pochmurnej soboty nie mogli dłużej się powstrzymać. Spotkali się na rynku, tuż przed północą, gdy miasteczko pogrążało się w głębokim śnie. "Myślicie, że ktoś tam mieszka?" – szeptała Weronika, a jej głos drżał z podniecenia. "Nie wiem, ale już dawno nikt tam nie wchodził. Klucza nie ma nawet burmistrz, mówił mi tata", odpowiedział Filip, zerkając niepewnie na drzwi wieży, ozdobione rzeźbionym zegarem, którego wskazówki zatrzymały się dokładnie na godzinie 12:12. Nagle usłyszeli delikatny dźwięk przypominający bicie dzwonka. Coś w oknie najwyższego piętra błysnęło intensywniej. Lena bez słowa podeszła do drzwi i dotknęła ich dłonią. Wtedy wskazówki zegara drgnęły i powoli zaczęły przesuwać się naprzód, wydając ciche tykanie. Drzwi skrzypnęły i uchyliły się same, a z wnętrza wieży buchnął zimny powiew powietrza, niosący zapach kurzu, starego papieru i czegoś, czego żadne z nich nie potrafiło nazwać. W środku panował półmrok przerywany pulsującymi smugami światła, które wirowały wokół spiralnych schodów. Filip wziął głęboki oddech i pierwszy przekroczył próg. Weronika spojrzała na Lenę, a potem bez słowa ruszyły za nim. Gdy tylko znaleźli się w środku, drzwi zatrzasnęły się z hukiem. Na ścianach pojawiły się cienie układające się w nieznane kształty, a gdzieś wysoko usłyszeli wyraźny szept: "Czas was tu potrzebuje..." Nagle wszystkie zegary w wieży zaczęły jednocześnie tykać, a spiralne schody rozbłysły, prowadząc ich w górę, ku nieznanemu światłu. Z każdym krokiem czas wokół nich wydawał się płynąć coraz szybciej, a echo nieznajomego głosu powracało: "Jesteście gotowi na przemianę czasu?"