Mgła unosiła się nisko nad brukowanym dziedzińcem Akademii Cieni, a srebrzyste światło księżyca zamieniało wysokie wieże w czarne, poszarpane sylwetki. Lena opierała się o zimny kamień muru, wsłuchując się w stłumione kroki swojego przyjaciela. Wiktor wysunął się z cienia, ściskając w dłoni coś połyskującego. — Znalazłem to obok starej studni — szepnął i rozwinął kawałek aksamitnej tkaniny. Na niej leżał metalowy klucz z wygrawerowanym symbolem klepsydry. W powietrzu było czuć napięcie — od tygodni w Akademii działy się dziwne rzeczy. Cienie w oknach poruszały się same, a zegar na wieży wybijał pełne godziny tylko wtedy, gdy nikt na niego nie patrzył. Lena, od pierwszego dnia nauki, czuła, że podziemia Akademii skrywają coś więcej niż tylko kurz i pajęczyny. — To ten klucz — powiedziała cicho. — Musi otwierać drzwi pod salą astronomiczną. Słyszałeś o Zegarze Mroku? Wiktor skinął głową. Plotki o starożytnym artefakcie, który potrafi zatrzymać czas, krążyły wśród uczniów od lat, ale nikt nie miał odwagi sprawdzić, co kryje się po drugiej stronie zamkniętych drzwi. Lena wyciągnęła rękę po klucz, czując jego ciężar i chłód. Razem, przy świetle latarki, zeszli spiralnymi schodami w dół, aż zatrzymali się przed niewielkimi, żelaznymi drzwiami. W zamku widniał wyżłobiony kształt klepsydry. Lena wzięła głęboki oddech, wsunęła klucz i przekręciła. Drzwi otworzyły się z jękiem. Za nimi rozciągał się wąski korytarz, w którym czas wydawał się gęsty i nieruchomy. Z oddali dochodziło ciche tykanie, echo niewidocznego mechanizmu. Nagle rozbłysło blade światło. Na końcu korytarza pojawiła się postać w czarnym płaszczu, której kaptur skrywał twarz. Lena z Wiktorem zamarli w miejscu, a ciche tykanie zegara nagle przyspieszyło, jakby ktoś właśnie uruchomił pradawny mechanizm...